15 นาฬิกา ณ..สวนจุตจักร
ป้อสวมเสื้อยืดสีส้มเดินเคียงข้างมากับเอสวมเสื้อยืดสีม่วง
วันนี้วันเกิดป้อ ป้ออยากได้ของขวัญอะไรค้าบ
ไม่อยากได้ของขวัญ แต่วันนี้เป็นวันครบรอบที่เรา เป็นเพื่อนกันมา 15 ปี
ผมรู้นิสัยป้อดี ถ้าให้ของขวัญป้อตรงๆป้อคงไม่รับ

หลายชั่วโมงผ่านไป ยังหาซื้อของขวัญให้ป้อไม่ได้ จวนจะค่ำเต็มที
น้าคนหนึ่งเดินถือกระเช้าผลไม้ ดอกไม้นานาชนิด หยุดต่อหน้าเราสองคน
หนูสองคนจ้ะ เมล็ดพันธ์ นี้เหมาะกับหนูทั้งสองคน น้ายื่นเมล็ดพันธ์เสร็จข้ามสะพานลอยไป
เอ น้าเค้าจะให้เราไปปลูกคต้นไม้มั่ง อือ เราก็เก็บๆไว้ละกันนะ

วันนี้เอส่งป้อบนรถไฟฟ้านะ
ค้าบ หลังจากส่งป้อนั่งรถไฟฟ้า กลับบ้านซอย 101/1
ผมเดินลงจากรถไฟฟ้า เดินหาร้านขายเสื้อ ขายกระเป๋า จะซื้อให้ทำเซอร์ไพรส์
ผู้หญิงแสนสวยคนนึง ทำให้ผมมองตาค้าง
มองตาของเธอที่กำลังตัดดอกกุหลาบแดง ลงใส่ตะกร้าหยิบใส่ทีละดอก

เอประทับใจ รู้สึกดีมาก ตั้งแต่แรกเจอ
หยิบมือถือซูมแอบถ่ายตอนที่เธอกำลังหยิบกุหลาบแดงมาดม
เธอหันมายิ้ม ผมรีบเอามือถือลงซ่อนไว้ข้างหลัง

ต้องการกุหลาบไหมค่ะ
ครับ ต้องการหมดทุกดอก เท่าไรครับ
(ตอนนี้กำลังรวยมีงานทำ ได้เงินใช้ไม่ขาดมือ)
ทุกดอกในตะกร้าก็ 11000 บาทค่ะ
กลับถึงบ้าน เอรีบนำดอกกุหลาบปักลงในแจกัน ขึ้นนอนหลับปุ๋ย

วันรุ่งขึ้นเอรีบตื่น ทำทีจะไปปรึกษาเรื่องเมล็ดพันธ์ที่ได้มา
มาถึงร้านของเธอ ก็เห็นดอกไม้นานชนิด ต้นไม้ ตกเกลื่อนพื้นเต็มหมด
ผมถาม เกิดอะไรขึ้น
เธอร้องไห้บอก มีคนเข้ามาทะเลาะกันในร้าน เหมือนเราโดนแกล้ง
ใครแกล้ง ผมถาม
เธอไม่พูด ได้แค่เก็บดอกไม้กับแจกัน ที่กองกระจัดกระจาย
ผมช่วยเธอเก็บ เก็บไปก็เศร้า เมือเธอร้องไห้อีก
เป็นอะไรที่ผู้ชายคนนี้ทนไม่ได้ หน้าด้านไปเช็ดน้ำตาให้ บอกเธอ อย่าร้องไห้
แล้วจะทำยังไง ของพังหมด
ก็คงต้องเริ่มปลูกกันใหม่ พูดไปสะอึกไป

วันรุ่งขึ้นผมรีบมาหาเธอแต่เช้า
ไปช่วยเธอรับดอกไม้ ต้นไม้จากฟาร์ม ได้ในราคาถูก
เราช่วยกันตกแต่งร้านใหม่
ร้านเริ่มเข้ารูปเข้ารอย ผมหยิบเมล็ดพันธ์ที่น้าคนนึงให้มาส่งให้
ถามชื่ออะไร
เราชื่อ เพ้น นายล่ะ
ผมเอ

หลายวันต่อมา ฝนตกทำให้ต้นไม้ เจริญเติบโตได้ช้า ดอกไม้บนต้นเริ่มมีกิ่งก้าน
เอบอกให้เพ้นสู้ เราจะอยู่เคียงข้าง
วันต่อมาดอกไม้ ก็ยังไม่บาน
ไม่เป็นไรนะ ถึงดอกไม้จะยังไม่บาน
แต่เอให้กำลังใจ เพ้น บอกจะมาทุกวัน จนกว่าจะดอกไม้จะบาน

หลายสัปดาห์ผ่านไป
ร้านเพ้นต้องปิดไปชั่วคราว
สิ่งที่เธอเสียไป ไม่มีอะไรมาทดแทนได้
เพราะมันเป็นน้ำพักน้ำแรงของเธอ สร้างขึ้นด้วยตัวเอง
1 สัปดาห์ต่อมา ฝนตกสลับกับแดดออก
ทำให้ดอกไม้ ต้นไม้ ในแปลงของเพ้น ชุ่มฉ่ำอุดมสมบูรณ์
1 เดือนต่อมา เอส่งข้าวส่งน้ำ ดูแลเพ้นไม่เคยห่าง แทบเจ็บแทน

ร้านดอกไม้ยังเหมือนเดิม มีแต่ขาดทุน เงินสะสมของเพ้นก็ใกล้จะหมดเต็มที
เมือเอรับรู้ความรู้สึกของเพ้น ทำน้ำตาซึมไปหลายวัน
วันรุ่งขึ้น ฝนตกลงมาอีกครั้ง เอกับเพ้นต้องช่วยกัน ทำหลังคาบังแปลงดอกไม้
ไม่รู้ต้นไม้ ดอกไม้ จะโต เหมือนเดิมวันไหน
รู้เพียงเธออยู่ตรงไหน เอก็อยู่ด้วย

2 เดือนต่อมา เอแบกงานมาทำที่ร้านเพ้น ขนโน้ตบุ้คมาเพื่อเปิดเพลง
แน่นอน เอเปิดเพลงให้เพ้นฟังทุกวัน
ในที่สุดความพยายาม ของเพ้นกับเอ ก็เริ่มมีความหวังมากขึ้น
เมื่อดอกไม้ ต้นไม้ รวมถึงเมล็ดพันธ์ที่ฝากเพ้นปลูก เริ่มเต้นเข้ากับเสียงจังหวะหัวใจของเรา

ดอกไม้ เริ่มบาน เริ่มมีสีออกจางๆ
ต้นไม้ เริ่มมองเห็นเป็นสีเขียวมีใบเต็มต้น

ตกเย็นฝนตกลงมา ผมกลัวดอกไม้จะเฉา
ดูแลอย่างใกล้ชิด คอยวิดน้ำที่นองอยู่ที่พื้น ตักออกไป จนฝนหยุด

4 เดือนต่อมา
เอสวมเสื้อสีฟ้าคอปกสีชมพู เดินเคียงข้างมากับเพ้นที่สวมเสื้อสีฟ้าคอปกสีส้ม
จับมือเคียงข้าง กัน ดั่งกุหลาบแดง กับ กุหลาบสีเหลือง กำลังบานในมือ
เอยิ้มให้เพ้น
เพ้นยิ้มให้เอ ยื่นดอกไม้ให้กันและกัน ไม่กี่นาที ฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง
เราสองคนจับมือกันแน่นอยู่ในร้าน จนฝนหยุดหาย

ออกมายืนนอกร้าน
มองตากันและกัน
เราสองคนมองบนฟ้า ก็อิ้ง เมื่อเจอรุ้งกินน้ำ อยู่ตรงหน้าของเรา
เอบอก เพ้นเห็นรุ้งกินน้ำไหม
เห็น เอล่ะ เห็นรุ้งกินน้ำไหม
มีกี่สี เราตอบพร้อมกัน 4 สี

ความรู้สึกดีเมื่อเกิดขึ้น มากมาย
ตอนนี้ผู้คนที่เดินผ่าน หน้าร้านของเพ้น ต่างใส่เสื้อ สีฟ้า สีส้ม สีชมพู สีเขียว สีม่วง
เอมองหน้าเพ้น บอกเพ้นว่า ป้อเป็นรักแรกของเอ เอมีความผูกพันกับป้อ
ป้อเป็นความรักเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ป้อเค้าก็ได้เจอใครสักคนที่เค้ารักไปไม่นาน
แต่เพ้น เป็นรักเหนือรัก

วันรุ่งขึ้นแสงแดดเจิดจ้า เพ้นกับเอกำลังจับมือพาเด็กน้อยข้ามถนน
ขอบคุณค่ะ
เพ้นวันนี้เราไปทำบุญไหว้พระกัน
เอกับเพ้นจับมือกันก่อนจะขึ้นรถ
เอรู้สึกดีให้เพ้นนะ ทุกสิ่งทุกอย่าง ผ่านมาด้วยความจริงใจ การช่วยเหลือกันของเรา
เพ้นมั่นใจความรักความห่วงใย ที่เอจะให้เพ้นมั้ย
เพ้นเงียบไปพักนึง หันซ้ายยิ้ม เพ้นหันกลับ เชื่อสิ
ขอมือเพ้นหน่อย นะครับ
เพ้นยื่นมือขวาให้
อยากให้เพ้นมั่นใจ ความรักของเรา เอขอโทษที่ต้องจับมือซ้ายเพ้นอีกข้าง
ให้รู้ไว้ไม่ยอมให้เธอไปไหนอีก ให้ รักเอ คนเดียว ปะไหว้พระกัน



4 ปีต่อมา เพ้นกับเอก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ต่อกัน โดยมีความผูกพัน
รักเหนือความรัก คั่นอยู่ตรงกลางของใจ
วันนี้เราสองคนได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ ช่วยกันรักโลก
ไปทัศนศึกษาที่ ทุ่งทานตะวัน
วันนี้เพ้นสดใสร่าเริงมาก
เอก็มีความรู้สึกรักเพ้นมากขึ้น

เพ้นหมุนตัวในทุ่งทานตะวัน มีดอกทานตะวัน
กับเพลงรักมากมาย ที่เอเปิดให้ฟังตลอดเวลา
แน่นอน รางวัลที่ได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ยังไม่หมดแค่นี้
ตอนกลางคืน มีการกินเลี้ยงกัน ที่หาดทราย
เอถามเพ้น ทรายคิดยังไงกับทะเล
ไม่รู้ แล้วเอคิดยังไงกับเพ้น

ยังไม่ทันตอบ พิธีกรก็ให้ทุกท่าน มาเต้นลีลาศกัน
เพ้นเราไปเต้นกัน
ส่งมือให้เอนะ
เพ้นยิ้มส่งมือให้
ต่อไปเราสองคนช่วยกันทำความดี เป็นคนดีนะ
เพ้นพยักหน้าตอบรับ ไม่กี่วินาที เพลง ฟลอร์เฟื้องฟ้า ดังขึ้นกระหื่ม
ความรู้สึกที่เรามีให้กันครั้งนี้ คืออะไร ไม่มีใครรู้ แต่เมื่อเรามองตากันก็รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร
ระยะเวลาที่ผ่านมา ความรู้สึกของเราเริ่มจากดอกไม้ บานบนต้นไม้เต็มต้น
เพ้นให้เอนะค่ะ สร้อยคอสีฟ้า
เอให้เพ้นนะครับ สร้อยคอสีชมพ
แทนความผูกพันด้านใจของเรา
เธอมีค่าที่สุด ที่จะใช้ประโยคว่า ทฤษฎีของเธอกับฉัน
วันนี้ความรักจะถูกเหวี่ยงไปตามจังหวะเพลงกับหัวใจ

ลาซาล ลาซาล ลาซาล ร่วมเกี่ยวสัมพันธ์
สมัคร สมานจับมือกันเดินหน้า
สู่ที่หมายใฝ่ใจคือความสามัคคีร่วมยินดีที่เราเป็นลาซาลเดียวกัน
เสียงเพลงโรงเรียนดังขึ้น ก่อนอ้อดเข้าแถวเคารพธงชาติ

เอสวมเสื้อกีฬาสีสีม่วงใส่ทับในกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินรัดเข็มขัดหล่อเลย
กับ มาณวิกาสวมเสื่อกีฬาสีสีเหลืองเอาเสื้อใส่กระโปรงสีน้ำเงิน น่ารักเชียว
จับมือกันเดินขึ้นบันไดไปห้องป5ที่ชั้นสี่

มาณวิกาน่ารักจังเลยอ่า เด็กน้อยเอบอก
ในห้องผมนะเหรอตอนนี้ ยังไม่มีใครรู้จักกับคำว่าแฟน
มองใครรู้สึกดีเค้าสวยก็เข้าไปคุย เข้าไปเล่นกับเค้าตามประสารักใสใส
ไม่รู้ความรู้สึกดีของเด็กน้อยทั้งสองคนเกิดขึ้นตอนไหน

เอกับมาณวิกาไม่ได้นั่งด้วยกัน เธอจะนั่งกับเพื่อนสนิทชื่อ บงกช แต่จะมีบางวิชา ที่เราจะได้นั่งด้วยกัน
อาจจะเป็นเพราะ เต้เป็นชื่อเรียกของเพื่อนผมที่นั่งด้วยมันชอบมาแกล้งผม
มีครั้งนึง โดนมันต่อยฟันน้ำนมข้างหน้าหักเลยแต่เราก็เป็นเพื่อนคู่กัดกันตลอดมีทั้งรอยยิ้มกับน้ำตา
พอมาณวิการู้ไปด่าเต้เลย เธอเดินมาจับมือผมปลอบใจ
เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวมีลายสีชมพูอยู่ตรงกลางเช็ดปากให้ผม จนเลือดหยุดไหล
อาจารย์เดินเข้ามาแต่ไม่ตกใจเพราะคู่นี้ทะเลาะกันประจำ(อาจารย์ชิน)

มาณวิกาดีกับผมมากมายเธอหยิบสมุดจดการบ้านเล่มสีเหลือง ที่อยู่ใต้เก๊ะขึ้นมาจดตางรางเรียนให้หมดทั้ง7คาบ
โต้ะเรียนของผมกับเธออยู่แถวที่4นับจากหน้าสุดจากกระดานดำของห้องเรียน
เด็กน้อยเอกับเด็กน้อยมาณวิกาเป็นคู่กุ๊กกิ๊กจนเพื่อนในห้องต้องอิจฉา
ไม่ว่าจะไปทัศนศึกษาที่ซาฟารีเวิลด์ก็เดินจับมือกัน เอเดินเหนื่อยเหงื่อออกก็เป็นมาณวิกาเช็ดหน้าให้ทุกครั้ง
หรือจะเป็นตอนที่เอซื้อน้ำขวดใส่แก้วดื่มหมด ก็จะเป็นเธอที่รินน้ำให้เอจนหมดแก้ว

อาจารย์ประจำชั้นเดินมาข้างๆจับไหล่แซว
เห็นจับมือแต่กับสาวน้อยคนเนี่ยะคนเดียวคนอื่นไม่เห็นไปจับบ้างเลย
อิ้ง(พูดไม่ออกยิ้มกุ๊กกิ๊กตามประสาเด็กน้อยน่ารัก)

อีกไม่กี่สิบนาทีจะหมดคาบ 7ผมชอบขออนุญาตอาจารย์ประจำชั้น
ไปดื่มน้ำปัสสาวะ
(โดนเพื่อนๆในห้องกับอาจารย์แซวบ่อยๆว่าดื่มน้ำปัสสาวะสองอย่างเลยเหรอ)
แต่นั่นคือแผนการณ์ที่เด็กน้อยเอคิดไว้กะจะอู้แล้วขึ้นมาตอนหมดคาบ7พอดี
เดินลงมาข้างล่างหยุดอยู่ตรงลานหมากฮ้อตที่สนามบาสลมมันเย็น
หยิบเหรียญบาทขึ้นมากำ ไปหยอดน้ำที่ตู้ หยิบแก้วข้างๆตู้
วางแก้วหยอดเหรียญบาททีละเหรียญจนหยอดครบ ทำไมน้ำมันไม่ออกละงงยืนเกาหัว
ดีที่ได้มาณวิกาเข้ามาหาบอกเอน้ำมันจะออกได้ไงจ้ะก็หยอดไปไม่ครบ

เออใช่ขาดบาทนึงผมยิ้มบอกตังหมด
เธอหยอดอีกบาท
มาณวิกาแกล้งเอ หยิบแก้วใส่น้ำองุ่นเต็มแก้ว
รีบเดินขึ้นห้องเรียน พอถึงชั้น4เราสองคนหยุดกินน้ำให้หมดก่อนเข้าห้องเรียน
เธอหันมายิ้ม ถ้าไม่ทำแบบนี้เอก็คงเกเรไม่ขึ้นห้องเรียนแน่ๆ

มาณวิกาจะเป็นฝ่ายที่ช่วยผมไว้ตลอด
มาวันนึงผมได้ตอบแทนเธอบ้าง
เธอกังวลกับการสอบเข้าม.1
น้ำตาเธอไหลผมเป่าไปที่ตาเธออย่าร้องไห้นะ
หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระโปรงเธอ ออกมาซับน้ำตาให้
เธอหยุดร้องไห้หอมแก้มผมทีนึง
ผมเดินไปส่งเธอขึ้นรถโรงเรียนนั่งด้วยกัน จนรถโรงเรียนออก
ผมถึงลงจากรถโรงเรียนกลับบ้านเอง

เมื่อได้ฟังเพลง จะได้เจออีกไหม
ความทรงจำทั้งหมด อยู่กับผู้หญิง ชื่อ ป้อ

14 ปีก่อน ความรักใสใส เกิดขึ้นกับเราสองคน
ที่ร้านอาหารตอน 7.00 เอลงจากรถ ป้อหันมายิ้มให้ ทำเอเขินหัวชนประตูทางเข้า

เราไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร
เอให้ของขวัญป้อ ป้อให้ของขวัญคืน

หรือตอนที่เอรอป้อออกจากห้องน้ำ เพื่อจะได้เล่นวิ่งใล่จับกัน
หรือตอนที่ป้อบอกให้เอ เลือก จะอยู่ข้างใคร ป้อ หรือ เพื่อนเอ

หรือตอนที่จะไปส่งป้อที่บ้าน ป้อบอกไม่ต้อง เราเดินกลับได้ ไม่ไกลจากกวดวิชา
เมื่อเอรู้ว่าเริ่มรักป้อแล้ว เรียนจบทุกคาบ เอต้องขึ้นไปแอบมองป้อ ที่กระจกหน้าห้องทุกวัน

เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ เอไม่มีของขวัญล้ำค่าจะให้ มีแต่คำพูดนี้ให้กับป้อ
ทำไมชอบใส่เสื้อซ้ำไปซ้ำมา มาเรียน แต่ถึงยังไง ป้อก็ชอบที่เอเป็นเอ

ป้อจับมือของเอมา เราเป็นเด็กตัวเล็กๆ ถนนกว้าง เราต้องรีบวิ่ง
กระเป๋าสีน้ำตาล ของเอเทห์ดี ป้อขอดูหน่อย ใส่ไรมาเรียนมั่ง

จบการเรียนการสอนป้อสอบไม่ติด เอสอบติด เป็นเหตุผลทำให้เราห่างกัน
ป้อมาหาเอที่ งานลาซาลเลี่ยนแฟร์ เอกลับวิ่งหนี ป้อโกธรมากมาย

เอไปหาป้อที่ นวมินทร์เตรียม ป้อหนีไม่ยอมมา หาเอ
ป้อส่งรูปมาให้ ป้อชุดเนตรนารี กับ ชุดพละถ่ายบนรถโรงเรียน เขียนทักทายในฐานะเพื่อน

เอนัดป้อมาอีกครั้ง ที่เซ็นทรัลบางนา แล้วก็หลบหน้าไม่เจออีก
เอได้แค่มองป้อจากข้างบน เลเซอร์เควสท์ มองป้อเล่นเครื่องเล่นปลาหมึก

หลังจากเหตุการณ์นี้ ป้อไม่ให้อภัยเออีก โทรไปก็หลบ เอรู้เอผิด
ห่างไป 2 ปี เอคิดถึงป้อมาก
ได้แค่โทรคุยนานๆครั้ง แล้วไม่เจอกันอีก
จนในที่สุด ความคิดถึงก็เก็บไว้ไม่ไหว

เราเจอกันตอน ม.6 ที่กวดวิชา บางกะปิ
เอส่งจดหมายให้ผู้หญิงข้างหลัง บอกป้อ เอมาหา
ป้อออกมางงๆ บอกเรากลับด้วยกันก็ได้
ความรู้สึกดีเราเริ่มจะกลับมา

เอไม่อดทน ต่อการจีบป้อ โทรไปไม่เจอป้อ ก็หยุดโทร ปล่อยให้เวลานานมาถึง
เข้ามหาวิทยาลัย เอกลับไปหาป้อ abac ป้อรออยู่บนชั้นสอง แมค
นั่งรถตู้กลับด้วยกัน ป้อทึ้งท้ายคำพูดว่า สงสัยเอต้องมาหาป้อ บ่อยๆแล้ว
ป้อ .. เรารักกันได้ไหม ป้อตอบว่าขอคิดดูก่อน แล้วเอก็ไม่ได้ถามอีก

ปัจจุบัน ป้อยื่นมือซ้ายให้เอ ริมถนน
บอกเรายังเป็นเพื่อนที่ดีกันอยู่ใช่ไหม
เอตอบไม่ได้ แค่มีคำเขียนให้ป้อทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา ได้อ่าน นั่นคือ
ความจริงใจจากเอ

และป้อบอกเอว่า เอสีฟ้าชมพู เป็นสีที่เอชอบที่สุด
เอต้องสู้นะ กี่ปีผ่านไป ป้อเชื่อใจเอ และเอเก่งในใจป้อเสมอ
แล้วป้อก็ไม่มองหน้าเอ เดินร้องไห้สะอึกกลับบ้าน101/1ไป


เอกลับบ้านกับเมจิ ค่ะปะขึ้นรถ
ตามเอมาได้ไง ก็เป็นห่วงเลยออกมา
ขอโทษนะเมจิ เอคงกลับไปกับเมจิไม่ได้อีก
เอไม่รักเมจิแล้ว ใช่ไม่รัก

ปล่อยมือเอเอจะไปหาป้อ ไม่ปล่อย
เอบอกให้ปล่อยไง ยังไงเมจิก็ไม่ปล่อย

ขอโทษนะ ที่เอต้องทำแบบนี้
ขอโทษที่เอต้องผลักเมจิลงไปนั่งบนพื้น

กลับมานะกลับมา


เอรีบเดินข้ามถนนพร้อมน้ำตา มองทางแทบไม่เห็น
ป้อเอขอโทษ ป้อเอขอโทษ
คิดแค่คำเดียว อยากเจอป้อให้เร็วที่สุด
เดินน้ำตาท่วมใบหน้า ไม่แคร์รถกับคนที่กำลังผ่านไปผ่านมา

ผมรีบวิ่งคว้ามือป้อเอาไว้ เอรักป้อ ชีวิตของเอจะขาดป้อไม่ได้
ป้อรู้ไหม ช่วงเวลาที่เราไม่ได้เจอกัน เอมาวนเวียนอยู่ในซอย101/1นานแค่ไหน

ทำไมป้อจะไม่รู้ วันนั้นพี่สาวป้อ บอกเจอเอเดินอยู่ใกล้ๆตลาดมหาสิน
หรือตอนที่เอนั่งกินก้วยเตี่ยวอยู่ ป้อรับรู้ทุกอย่างว่าเอทำอะไร

แล้วทำไมไม่มาหาเอ พูดมาเถอะนะ พูดมาเถอะเออยากฟังจากป้อ
เพราะป้อกลัว กลัวจะรักเอ

อย่าร้องไห้นะ เอเอามือเช็ดให้นะ
ป้อเอรักป้อ ทุกวันต่อจากนี้ก็จะรัก รักป้อ คนเดียว

แล้วรองเท้าเอหายไปไหน
ตอนเอเดินข้ามถนน รีบเดินจนรองเท้าขาด เกือบโดนรถชน

ถ้าโดนรถชนไปทำไง เดินไม่ระวังแบบนี้
ตอนนั้นใจเอลอย ไม่คิดถึงชีวิตตัวเองอีกต่อไป

ป้อมานี่ จำได้ไหมที่ที่ป้อเคยยืนเคยทานข้าวตอนเด็ก
ก็มันเป็นที่ที่เราเจอกันครั้งแรก

หมดคำพูดทุกอย่าง เอกอดป้อไว้แน่น พร้อมน้ำตา ที่พูดเบาๆว่าเอรักป้อ เอรักป้อ
ความรู้สึกแบบนี้ นาทีนี้ที่มีป้อในอ้อมกอด
ทำให้ความทรงจำที่ปวดร้าวของเอจบสิ้นลง เปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวา ความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่เคยเจอมาก่อน
เสื้อป้อสีชมพูสวยมาก
เสื้อเอสีฟ้าก็เทห์มากเลย
ป้อ รอเอเดี่ยวนะ

แท่น แท้น
เอรีบหยิบโน้ตบุ้ค เปิดเข้าเวบเพลง
ป้อครับ นี่คือความจริงใจทั้งหมด แทนทุกอย่าง แทนทุกคำพูด แทนกาลเวลา
นั่นคือเพลงของเธอ
ป้อ เราแต่งงานกันนะ แต่งนะ

เออายเค้าดูสิ ป้าเจ้าของร้านที่ทำอาหารให้เรากินตอนเด็ก ยิ้มใหญ่เลย
แล้วจะแต่งไหมล่ะ อือป้อจะแต่งกับเอ

เอ๊ะป้อ นั่นใครน่ะ
แต่งตัวมีทุกสีเลย สะพายเป้ สวมแหวน ถุงเท้า แต่งตัวรุงรัง
แต่งหน้าแปลกๆ รองเท้าบูทสีดำ หน้าตาก็สวยนะ เค้าสติไม่ดีรึเปล่า
เอๆ เค้าเดินเข้ามาหาเราแล้ว ทำไง

เราอยู่ต่างจังหวัดหลงมา ไม่มีข้าวกิน ไม่มีตัง ขอตังหน่อยได้ไหมค่ะ
เอยิ้ม
ป้อยิ้ม
ควักตังให้คนละ 100 บาท
ขอบคุณมากนะค่ะ ใจดีมากเลย ขอให้เจริญๆ นะค่ะ

เอเค้าอวยพรเราด้วย

ป้อเคยฟังอ่ะเปล่า เพลงน้ำชา
รักแท้...ยังไง ที่เค้าให้คิดว่าจะรักใครสักคน รักยังไงนะเหรอ
ก็แน่ล่ะทุกคนเกิดมา สวย หล่อ ไม่เหมือนกัน
เลือกแนวทางเดินต่างกัน ความคิดเห็นต่างกัน
แต่วันนี้เรามีความสุข กับใครสักคนที่เรารักก็พอ

หลังจากปิด..ล็อกหัวใจมานาน ไม่ให้ผู้หญิงผ่านเข้ามาในชีวิตอีกเป็นครั้งที่ 4 นอกจากความรักครั้งแรก
เพลงรัก เพลงให้กำลังใจ เพลงอกหัก ผ่านมามากมาย ฟังไปเยอะก็ยังไม่มีวี่แววจะเจอคนที่ใช่
วันนึง นั่งดูรูปผู้หญิงสวยๆ บังเอิญไปเจอรูปเธอเข้า ใครเนี่ยน่ารักสวยมาก ก็ add ไปคุย
เวลาผ่านไปเริ่มจะนาน ยังไม่มีโอกาสที่จะได้คุยกัน

ไปเรียนมหาลัย เจอผู้หญิงสวยๆก็ไม่ได้คิดอะไรเลยเถิด แต่ก็ชมในใจ ว่าเธอน่ารัก เหมือนกับคนที่เราได้ดูรูปเค้า
เพื่อนผู้หญิงที่สนิทคนนึง เดินเข้ามาบอก เอคนนั้นสวย ขาว แต่งตัวเซ็กซี่ ไปจีบสิ
ไม่เอาหรอกยังไงก็จีบไม่ติด ไม่ลองแล้วจะรู้เหรอ เพื่อนถามต่อมา เป็นคำถามที่เก็บไปคิดตั้งแต่นั้น

ช่วงปีก่อนได้เจอเธอบ่อยขึ้น เอาล่ะวันนี้เป็นไงเป็นกัน ยังไงจะจีบเธอ
เจอเธอปุ๊ป บอกเธอป๊ป โห..น่ารัก
เจอเธออีกวัน บอก โห..สวย
เจออีก บอก โห..นางฟ้า
เจออีก บอก โห..สวยสุดยอด

วันรุ่งขึ้น 7.00 เช้าเธอตอบกลับมา ดีใจมากมากพอที่จะทำให้หา ลูกกุญแจไขปลดล็อกหัวใจ
เราเป็นเพื่อนกันมานาน จนปิ้งปั้งกัน ทำให้ผมได้เจอเธอมากกว่ารัก ที่ผมรักที่สุด รักกว่าผู้หญิงคนไหน
ความรักที่มีให้เธอ กลายเป็นแรงบันดาลใจ ให้รอวัน เวลา นับชั่วโมง เข็มวินาที
เพื่อ.. จะบอกเธอ ว่า ผมรักเธอมาก..

จากเด็กจนค่อยๆโต..ทุกคนต้องมีการเปลี่ยนแปลงตัวเอง
และยังไม่รู้จัก คำพูดดีดี ประโยคดีดี ต้องอาศัยการเรียนรู้

เมื่อก่อน รู้จักผู้หญิงสักคน อาจจะเป็นความรัก หรือเป็นเพื่อน
เวลานั้นยังใช้ความคิดได้ไม่มาก ไม่รู้ ความหวาน ความขม
ความน่ารัก ความเปรี้ยว

บางครั้ง ก็ไม่อยากจะรักผู้หญิงคนไหนอีก
ทุกครั้งที่ได้รักใคร เป็นการอยากได้ครอบครองในตัวเธอ ความหลง
บางคนก็จีบได้ บางคนก็จีบไม่ได้ เวลาไม่เหลือใคร.. ต้อง
เดินกลับไปหาความรักครั้งเก่า วันเวลาเก่าๆ ไม่คิดลืมความรักครั้งแรก

เมื่อเธอเข้ามา และผมก็รักคุณจริง ก็ไปบอกว่ารักเธอ ดีใจที่เธอให้ความรักกลับคืนมา

ทำให้ฉันเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ทำเพื่อเธอด้วยใจจริงๆ

เราประทับใจใครสักคน ในเวลาที่เราไม่สามารถทำอะไรได้
มันยากมากที่จะบอกกับใจตัวเองว่า เค้าเป็นคนที่เราตามหามานาน

บางครั้งฟ้าเดียวกัน
ห่างกันไม่กี่กิโลเมตร
หรือห่างกันเป็นพันกิโลเมตร
หรือให้เราอยู่ไกลกัน

"ก็ห้ามความรักที่มีให้เธอไม่ได้"

ทำได้ไหม...รักในแบบไม่เรียกร้อง
ไม่ต้องการอะไร รักเพราะรู้สึกรัก
เพราะว่ารักเต็มอยู่ในหัวใจปล่อยให้คนที่เรารักมีชีวตของเค้า
อยู่บนเส้นทางของเค้า ...กับคนของเค้า
ในขณะที่ความรักของเราก็ดำเนินต่อไป....ให้ความถูกต้องยิ่งใหญ่อยู่ในสมอง ให้ความรัก งดงามอยู่ในหัวใจ....ตลอดไป

ถ้าเธอเป็นคนสวย มองใครสักคนด้วยหัวใจ เธอคงเป็นนางฟ้า
ถึงฉันจะหน้าตาดีหรือไม่ดี ก็จะมองคนที่ใจตลอด....ไป

สมัยเด็ก เรียกรักครั้งแรกว่า...เพื่อนที่ดีที่สุด
จากนั้น..14ปีต่อมา เจอ น้องที่ดีที่สุด กับ เพื่อนที่ดีที่สุดคนที่สอง