น้ำตาไหลเลย เพิ่งนึกถึงเพื่อนเก่าก็ฟังเพลงนี้ล่ะTwT

น้ำตาจะไหล

สุดสุดเลย คิดถึงเพื่อนว่ะ

เพือน,,มันเป็นสิ่ง ทิเยี่ยม!555*

ชอบมากเลยเพลงนี้

ปลื้มมมมมมมมมมมมมมมมมมม :]

555 เท่ มาก มาย

ปัจฉิม 6/9


Hey เธอก่อนโบกมือลา ขอร้องเธอทบทวนบางอย่างที่เราสัญญา
ว่าจะไม่ลืมแม้วันข้างหน้าทุกสิ่งทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป
สัญญานะว่าจะไม่ลืมเลือน ว่าเพื่อนคนนี้คือใคร
และขอให้จำขึ้นใจ ว่าไม่มีใครใดอื่น
จริงใจกับเธออย่างนี้เท่ากับเพื่อนเก่าเพื่อนซี้ในเมื่อวานซืน
และคนที่ยังยืนเคียงข้างเป็นเพื่อนไม่เป็นอื่น
และจะเป็นอย่างนี้เสมอไม่ว่าพรุ่งนี้ หรือจะวันมะรืน
และฉันไม่คืนคำหรอก เพื่อนรักไม่ต้องเขิน
ไม่เคยจะพูดออกไป ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เขิน
และฉันก็ กลั๊วกลัวเธอจะไปคิดว่าผิวเผิน
เวลาจะไม่มีอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกยังมากเกิน
ฉันพูดไปเพลิ้น เพลิน ว่าทางเดินมันจบตรงนี้ละ
ประตูบานเก่าปิดลงประตูบานใหม่ก็เปิดขึ้นแล้วล่ะ
เมื่อเธอต้องไปลำพังก็จงดูแลตัวเองดีๆนะ
และเจอกันใหม่อีกครั้งเมื่อเป็นผู้ใหญ่ ฉันมั่นใจ
ว่าเธอจะแข็งแรงกว่าเมื่อก่อน จะมีวันที่ดีอย่างที่ฝันเอาไว้เมื่อก่อน

**ฉันมีเรื่องราวดีๆที่ทำให้ใครต้องอิจฉา
ฉันมีเวลาดีๆ กับเพื่อนดีๆ ตลอดมา
ไม่ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไง เธอยังมีความหมาย บอกไว้ก่อนนะ
คือความทรงจำงดงามที่ไม่มีเลือนลาง


แล้วเข็มนาฬิกาที่มันเคลื่อนก็พาเรามาจนถึงวันที่ตัวฉันเองก็อยากเลื่อน
ถึงเวลาที่คำว่าเพื่อน ต้องตามหาสิ่งที่ตัวเชื่อ
หยิบปากกามาเซ็นเสื้อ ว่าในทุกเมื่อ ที่น้ำตาทำแก้มของเธอเปื้อน
มันจะเป็นเรื่องธรรมดาความเศร้าไม่เคยมาแตะ ที่มีก็แค่พระศาสดา
เมื่อเรายังเป็นแค่คนที่ออกเดินค้นในสิ่งที่ตามหา
ขวากหนามและอุปสรรคจึงกลายเป็นสิ่งตามมา
การจากลาเป็นตัวแทนของการเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ
โลกนี้มันกว้างใหญ่ เกินกว่าที่เราจะแขวนเอาไว้บนไหล่
ข้างนอกมีความฝันใฝ่ยังรอให้เธอไปคว้าไขว่
และจำนวนของมันมีเยอะกว่าที่เราสองจะนับได้ถ้วน ว่ามีเท่าไหร่
เมื่อกบสองตัวแยกกันออกจากกะลา ฉันจะเก็บเอามิตรภาพ เจือจางกับหมึกปากกา
เขียนข้อความถึงตรงนี้ ว่าไกลห่างนับหมื่นลี้ แต่ซอโซ้ กอดคอไม้โทและสระอี
ยังเหมือนเดิมเธอจงจำไว้เพื่อนซี้ แม้จะยังมีผลสมการที่เราโบกมือบ๊าย บาย
ให้ความเป็นเพื่อนเป็นสัมปทานกับสิ่งดีและร้ายๆ
เขียนคำลาตั้งยืดตั้งยาว เพียงอยากบอกเธอตอนท้ายๆ
**

ฟ้าที่ถูกเมฆดำมากั้นบังไม่ได้แปลว่าข้างหลังเมฆจะปราศจากซึ่งแสงจันทร์
มันก็คงจะเหมือนดังที่ใครซักคนเค้ากล่าวว่าเพื่อนแท้มันหายาก
เพราะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เราล่องเรือลงลำเดียวกันมาทั่วทั่งอ่าว
แต่แล้วจะมีใครรู้ว่าอ่าวที่ว่ามันอาจจะกว้างแค่กาละมัง
พรุ่งนี้ยังมีอาทิตย์อันร้อนผ่าว และมันคงถึงจะถึงคราวที่ฉันและเธอ
ต้องหันหางเสือเรือกลับเข้าฝั่ง เพราะฝนทั่งเพื่อให้เป็นเข็มง่ายกว่าหางมในทะเล
เก็บภาพของข้าวมื้อนั้น ที่เราแบ่งกันในจานเปล
เก็บเนื้อร้องเดิมๆท่อนนั้นที่เรากอดคอกันร้องเพลง
เหลือเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายที่ฉันจะปล่อยให้บรรเลง
แทนน้ำตาร่วงผลอย จากหน้าตาจ๋อยๆ เก็บสีหน้าหงอยๆ ก่อนโบกมือลาหยอยๆ


ในวันพรุ่งนี้ที่นี่ก็คงจะเปลี่ยนไป ผู้คนมากมายเข้ามาแทนเธอกับฉัน
บนกระดานข้อความเดิมๆที่ฝากเตือนทิ้งไว้ มันคงสลายกลายเป็นเพียง
แค่ฝุ่นผงบนความว่างเปล่า บนทางเดินเก่าๆ บนโต๊ะ เก้าอี้เก่าๆ
ไม่ว่าจะมีใครมาตรงนี้ มันก็ยังเป็นที่เก่าๆ ก็เรื่องราวที่เราได้ทิ้งไว้
ไม่ลบเลือนไปง่ายดาย และเพียงเธอยังมีข้อความให้รับรู้ และเมื่อคิดถึงยังมองรูปถ่าย
ภาพที่ยังจำกันในเมื่อเจอเธออีกครั้ง จำไว้ว่าฉันยังมีเธอเสมอไป..........
**
**

ชอบมั๊กๆๆ

นึกถึงตอน ม.6

ชอบสุดๆๆ >