...รอบตัวของฉัน มีคนมากมาย...
วกวนรอบกาย จนนับไม่ไหว
แต่ทำไม ในทางเดินของหัวใจ
จึงยังไม่มีใคร มามอง...


...เราไม่สวย …งั้นเหรอ?...
ถึงไม่มีเธอคนไหน มาจับจอง
ไม่มีคนอยากเป็นเจ้าของ หรือเมียงมอง
และหยิบยื่นความรู้สึกที่ดีดีให้กัน


เนื้อคู่ที่แท้จริง ของฉันจะมีไหม
ถ้ามีแล้วเขาอยู่ไหนกันหนอ
...ฉันได้แต่ตั้งหน้าตั้งตารอ...
เมื่อไหร่กันหนอ...ที่เขากับฉันจะเจอกันสักที
เฮ้อ…รอ รอ รอ คนที่จริงใจ แต่ทำไมไม่มีสักทีหนอ?

เมื่อเราไม่สมหวังในรัก ...
และยิ่งถ้าเราต้องเลิกรากันไปทั้งๆ ที่เรายังรักเขามาก
ความคิดหนึ่งมันก็ย่อมผุดขึ้นมาในสมองเรา พร้อมคำถามที่ว่า . . .
"ทำยังไงที่จะให้เขากลับคืนมา" หรือ
"เราจะกลับมารักกันได้หรือเปล่า" หรือ
"เราเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม"





บางคนคิดไปอย่างสิ้นความหวัง
แต่บางคนก็พยายามหาวิธีที่จะทำให้มันเป็นจริง





ถ้าหากเราต้องเลิกกันทั้งๆ ที่เรายังรักเขา
เชื่ออย่างหนึ่งเถอะว่า ณ วันที่เขาจากเราไป
เขาจะรู้ว่าเรายังรักเขา...
เพราะเขาเป็นฝ่ายเลือก ที่จะเดินจากเราไปเอง





และเมื่อเป็นอย่างนั้น การที่จะให้เขาเดินกลับมาอีก
ไม่จำเป็นต้องเดินไปบอก หรือวิ่งตามเขาไป และพูดว่า . . .
"ฉันยังรักเธอนะ"
"ฉันยังรอเธอนะ"





ถ้าใจเขาไม่คิดเดินกลับมา เขาก็ไม่มีวันเดินกลับมา
แต่ถ้าวันหนึ่งเขาเปิดใจซึมซับความรัก ที่เรามีต่อเขาอย่างเต็มใจ
เขานั่นแหละ ที่จะเป็นฝ่ายเดินมาหาเราเอง
โดยไม่ต้องดิ้นรนทำอะไร เพื่อให้ได้เขามาหรอก




คนไม่ใช่สัตว์หรือสิ่งของ ที่ไม่ต้องถามความเห็นก็เอามาเป็นเจ้าของได้
เพราะสัตว์หรือสิ่งของ เราไม่ได้หวังว่าจะได้รับการรักตอบ
แต่เราหวังแค่ได้เป็นเจ้าของมันเท่านั้นเอง




ส่วน "คน" ความเป็นเจ้าของอย่างเต็มภาคภูมิ
คือความเต็มใจของอีกฝ่ายด้วย ความสุขจึงจะเกิดขึ้น
ยิ่งเธอพยายามเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งทรมานมากเท่านั้น
เพราะไม่มีใครทนอาการหมางเมิน ไม่สนใจจากคนที่เรารักได้หรอก





ส่วนเราจะกลับมารักกันได้อีกหรือเปล่า มันก็อยู่ที่ทั้งเขาและเธอ
หากเธอเชื่อมั่นว่า ความรักที่เธอมีให้เขา
ไม่มีใครรักเขาได้ยิ่งใหญ่และสวยงามไปกว่าเธอ
ไม่มีใครรักและให้อภัยเขาได้เท่าเธอ
เธอเท่านั้นที่จะอยู่กับเขาได้
ความรักของเธอ จะกลับมาหาเธออีกครั้ง





แต่หากเวลาผ่านไป ทำให้เธอเปลี่ยนแปลงไป
หรือความรู้สึกนั้นจางลง และวันหนึ่งมันก็หายไป
เธอกลับไปมีความรู้สึกนี้กับใครอีกคน
เธอจะตอบตัวเองได้ว่า . . .
เธอจะกลับไปหาความรักครั้งนั้นอีกหรือเปล่า





บางคนเมื่อเลิกรากันไป ยังทำใจไม่ได้
และรู้สึกว่าเป็นความผิดของตัวเอง ที่ทำให้เขาเดินจากไป
จึงเป็นฝ่ายขอร้องขอโอกาสแก้ตัวใหม่
ขอเริ่มกันใหม่ จะปรับปรุงตัวเองเพื่อให้เขาพอใจ





ถามว่า . . . สิ่งที่เธอจะต้องเปลี่ยน เธอจะทำมันได้นานแค่ไหน
เธอจะทำมันได้ตลอดชีวิตเธอหรือเปล่า
ถ้ายังตอบไม่ได้ หรือไม่แน่ใจ
และอยากลอง หากเขาให้โอกาสก็ลองดู
แล้วเธอจะค่อยๆ รู้ได้เองว่า เมื่อเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว
เธอกับเขามีความสุขกันมากขึ้นหรือเปล่า





หรือเขาก็ยังแสดงออกถึงความห่างเหินกับเธอเหมือนเดิม
บางทีมันอาจไม่ใช่ที่นิสัยเธอ แต่มันเป็นตัวเธอ
ไม่ว่ายังไงก็เปลี่ยนความรู้สึกของเขาให้กลับมาแบบเดิมไม่ได้





หรือเธอมีความสุขหรือเปล่า ที่เธอต้องเปลี่ยนอะไรบางอย่างเพื่อเขา
หากเมื่อไหร่ที่เธออึดอัด อย่าพยายามดึงดันมันต่อไปเลย
เพราะคนที่จะเจ็บปวด และเหนื่อยที่สุดคือเธอ





ช่วงเวลาเหล่านั้นจะเป็นเวลาที่ทรมาน
เพราะเธอต้องฝืนทำอะไรกับตัวเอง
และก็ต้องทุกข์ที่มันไม่ได้ทำให้เขารักเธอเหมือนเดิมได้
มันไม่น่าจะมีความสุขอย่างแท้จริงได้
ถ้าเราขาดความเป็นตัวของตัวเอง
และเขาก็ไม่ได้รักเราอย่างที่เราเป็น
แต่รักเราอย่างที่เขาอยากให้เป็นต่างหาก

คำ พู ด ม า ก ม า ย ที่ อ ย า ก จ ะ บ อ ก ก็ ยั ง เ ก็ บ ไ ว้ ถึ ง วั น นี้
รักน่ะ คิดถึงน่ะ ……แต่วันนี้ คำพูดที่ เคยบอกกันทุกคืน มันจะพูดออกไปไม่ได้
มันจะไม่ได้ฟังอีกแล้ว

แต่ยังไง
ยังรู้สึกดี เสมอมา เราอาจไม่ได้ พบกันอีก ไม่ได้คุยกันอีก แต่ขอให้รู้น่ะ ว่าเรายังอยู่เสมอ
ไม่ต้องกลัวว่าเรา จะหายไปไหน

วันแรกที่เจอกัน จนถึงวันนี้ ยังรู้สึกดี น่ะ
เค้าคนนั้นเคยถามว่า ถ้ามีไทม์แมชชีน ย้อนเวลากลับไปได้
ยังอยากรู้จัก เค้าอยู่ไหม ตอนนี้ยัง อยากตอบคำเดิมน่ะ
ว่ า ไ ม่ เ ค ย เ สี ย ใ จ ที่ ไ ด้ รู้ จั ก กั น

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เราคงต้องจากกันเสียทีจากที่จากกันมาบ้างเป็นบางครั้ง
แต่ครั้งนี้คงต้องจากกันจริงๆ แล้วซินะ
ขอบคุณทุกๆ คนที่เข้ามาเยี่ยม พื้นที่ของ....คนเหงา
คนเหงา คนนี้ก็ยังเป็นคนเหงาคนเดิมของทุกๆ คน ไม่เคยเปลี่ยน
ไม่ลืมว่าเคยรู้จักใคร รู้จักอะไรหลายๆ อย่าง ประสบการณ์ชีวิตที่ได้จากที่นี่
คงเป็นประสบการณ์ที่ลืมไม่ได้จริงๆ แต่งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลา
เช่นเดียวกัน พื้นที่ของ...คนเหงา คงจะต้องยุติบทบาทลงแต่เพียงเท่านี้
ได้แต่หวังว่าให้ทุกๆ คน ไม่มีความเหงาในจิตใจนะค่ะ
อย่าได้มีพื้นที่ของ....คนเหงาเลย
แต่ถ้าคุณเหงาเมื่อไหร่ เราคงได้พบกัน

ลาก่อน......จากคนเหงาๆ คนนึง

จากนี้ไปหัวใจฉันจะแกร่งดังเดิม...

จากกระดาษแผ่นหนึ่งที่ว่างเปล่า

จากความเหงาความคิดถึงที่ห่วงหา

เริ่มเรียงร้อยถ้อยคำต่างๆมา

รวบรวมว่าฉันรักเธออย่างไร

เขียนไว้ในกระดาษแผ่นน้อยๆ

ที่ค่อยๆคิดค้นและสรรหา

เขียนเอาไว้ มอบให้อ่านทุกเวลา

ที่ผ่านมาคือความรู้สึกจากใจ




จากนี้ไปหัวใจฉันจะแกร่งดังเดิม...

เธอเดินเข้ามาหาฉัน....
มาบอกกันว่า "รัก" ง่าย..ง่าย
บางทีเธออาจไม่ได้คิดอะไร...
แต่เธอรู้มั๊ย ใจฉันมันไหวเอน..

แล้ววันหนึ่งเธอก็เดินเข้ามาอีก...
มาบอกว่าฉันเป็นคนที่ "ไม่ใช่"
เราไปด้วยกันไม่ได้..
แล้วก็อีกหลายเหตุผลจากเธอ...

ไม่เป็นไรหรอกที่รัก...
จงรีบเดินไปก่อนที่จะสาย..
เดินไปก่อนที่เธอยังเห็นฉันยิ้มได้
ก่อนที่สายน้ำตาของฉันจะไหลริน...

เธอเองคงไม่ผิด..
ก็ฉันมันดีไม่ได้เท่าที่เธอหวัง..
ก็สมควรแล้ว..ที่เธอไม่ต้องมาจริงจัง
ความผิดหวังครั้งนี้ฉันรับไว้เอง..

แล้วบอกกับตัวเองให้รู้สึก...
ต่อไปอย่าเที่ยวรักใคร ง่าย..ง่าย
ความรักจริง..จริง มันหายากจะตาย
ใครจะทนเราได้ กับสิ่งที่เราเป็น..

แล้วต่อไปจงเข้มแข็ง..
อย่าอ่อนแอ .. อย่าร้องไห้
ถ้าใครเค้า...ไม่รู้ค่า..ก็คงไม่เป็นไร
จงเก็บรักษาใจตัวเองนะคนดี...

ประสบการณ์

เมื่อเราทำอะไรผิดพลาด
นั่นคือประสบการณ์ที่เราต้องเรียนรู้
และทำทุกวิถีทางที่จะไม่ให้มันเกิดขึ้นได้อีก
...
เราหยุดการมาเยือนของพายุไม่ได้
แต่มีอีกหลายวิธีที่หลบพายุได้

เหตุผล

เหตุผลเดียวที่จะทำให้คนหมดลมหายใจได้
คือไม่อยากหายใจแล้ว
เหตุผลเดียวที่จะทำให้คนมีความทุกข์ได้
คือไม่อยากมีความสุขแล้ว

ความพยายาม

เราคงไม่สามารถลืมคนคนหนึ่งได้
หากเราพยายามที่จะลืม
แต่เราจะลืมเขาได้ก็ต่อเมื่อ
หัวใจได้ให้อภัยแล้ว

อยากเข้มแข็ง

เสียงร้องไห้
อาจฟังดูไม่สดใสเท่ากับเสียงหัวเราะ
แต่เมื่อใดที่อยากเข้มแข็ง
ร้องไห้เถอะ

คุ้นเคย

เราจะคุ้นเคยกับความมืด
เมื่อเราลองหลับตา และอยู่กับมันนานๆ
เราจะคุ้นเคยกับความรัก
เมื่อเราหลับตาและทะเลาะกับมัน... ด้วยเหตุผล

บังคับตัวเอง

เราจะทำอะไรไม่ถูกต้อง
ไม่เป็นธรรมชาติ
และไม่เป็นตัวของตัวเอง
เมื่อเราพยายามจะทำสิ่งนั้น... ให้ถูกใจคนอื่น

สิ่งที่ยังไม่ได้ทำ

เขาอาจไม่ได้ผิดคำสัญญา
เพียงแต่ไม่สามารถทำตามที่พูดได้
เขาอาจไม่ต้องการทำผิดพลาด
เพียงแต่รู้เท่าไม่ถึงการณ์
เขาอาจไม่ตั้งใจทำให้เธอเสียน้ำตา
เพียงแต่หลงผิดไปชั่วครู่
เขาอาจรักเธอมาก
เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสได้บอกเธอ

เ ข า เ ป็ น เ ท ว ด า ห รื อ ก็ เ ป ล่ า
ทำไมเราถึงยังไม่กระชากชีวิตเขาออกไปจากใจเสียที
ลองนึกดูสิว่าป่านนี้เขากำลังทำอะไร
เขากำลังหยิบรูปเราขึ้นมากอดแนบอก
ด้วยความพิศวาสอย่างนั้นหรือ
เขาอาจจะกำลังอยู่กับใครที่ไหนสักแห่งหนึ่งก็เป็นได้
เขามีสิทธิ์ทำอะไรที่ไหนก็ได้ตามใจชอบ
ทำโดยไม่จำเป็นต้องบอกเรา ไม่จำเป็นต้องมีเรา
ไม่เห็นต้องเสียเวลาอันมีค่ามานั่งคิดถึงเรา
ซึ่งก็เป็นแค่คนในอดีต
ความจริงแล้วเป็นเพราะเรายังงมงาย
เพราะเรายังไม่อยากลืมเขาต่างหาก

อย่าปล่อยให้โลกหมุนเอาตัวเรา
ไปติดอยู่กับเรื่องราวในอดีตเลยดีกว่า
ลุกขึ้นมาหมุนโลกด้วยมือของเราเองเถอะ
ทุกอย่างในตอนนี้ขึ้นอยู่ที่เราเพียงคนเดียวเท่านั้น
เราหมุนโลกให้ไปทางซ้าย มันก็จะไปทางซ้าย
เราหมุนให้ไปทางขวา มันก็จะไปทางขวา ขอเพียงแค่เราอย่าหมุนให้มันกลับไปทางเดิมทางนั้นเป็นใช้ได้

เก็บทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเขาให้กลายเป็นอดีต
เป็นความทรงจำเก่าๆ ที่ไม่ควรเอามาฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การที่เรายังงมงายคิดถึงเขา
จะทำให้เราไม่สามารถก้าวขาเดินไปข้างหน้าได้อย่างเต็มที่
ถ้ายังไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมาดูว่าอะไรคือความจริง
อะไรคือภาพลวง อะไรคือความฝัน
บอกได้เลยว่า
เรากำลังจะก้าวพลาด step ชีวิตที่สูงขึ้นไปอีกขั้น
ที่ตรงนั้นอาจมีอะไรดีๆ รอเราอยู่
ขอแค่เรากล้าหาญที่จะเดินเข้าไปหา
และไม่พกพาเอาเรื่องเก่าๆ ติดตัวไปด้วย

ถ้าเราทำได้
ก็ถือได้ว่าเรากำลังยกระดับจิตใจตัวเองให้สูงขึ้น
เมื่อไรที่เราได้ไปยืนอยู่ตรงจุดที่มันสูงขึ้นกว่าเมื่อวาน
พรุ่งนี้ก็ย่อมที่จะยืนอยู่สูงกว่าวันนี้

อย่าร้องไห้คร่ำครวญฟูมฟายเพื่อใครคนหนึ่ง
ที่ได้เดินออกไปจากชีวิตต่อไปอีกเลย
มีส่วนได้ส่วนเสียกับเราหรือ ก็ไม่
จำไว้ให้ขึ้นใจว่า
เขาคนนั้นก็เป็นได้แค่คนเคยรักที่ได้ตายจากไป
เราเองต่างหากที่ยังมีลมหายใจ
และยังมีชีวิตอยู่

การลืมคนที่เรารักมากที่สุด
อาจดูยากเย็นเกินทำใจ
แต่การเอาชนะใจตัวเองให้ได้
ยากเย็นกว่า... แต่ต้องทำ

แม้คนเคยรักเคยผูกพันกันมา
จะยังมีเยื่อใยบางๆ หลงเหลืออยู่
แม้ภาพเก่าๆ ที่เคยหวานชื่น
จะตามหลอกหลอนให้เราปวดใจอยู่เรื่อยๆ
แต่เราจะยอมปล่อยให้สายใยบางๆ เส้นนั้น
มารัดคอจนตายทั้งเป็นเลยเชียวหรือ
แม้ว่าหัวใจจะเป็นก้อนเนื้อที่มีความรู้สึกรู้สาก็เถอะ
แต่ถ้าตราบใดหัวใจยังคงอยู่ในร่างกายเรา
ยังเต้นเป็นจังหวะ
และยังเป็นอุปกรณ์ชิ้นเดียวที่ช่วยทำให้เรามีชีวิตอยู่
การเก็บรักษาก้อนเนื้อที่มีความรู้สึกรู้สานั้นไว้
ยั ง ดี เ สี ย ก ว่ า ป ล่ อ ย ใ ห้ แ ห ล ก ค า มื อ ค น ไ ม่ รั ก ดี

อย่ามัวแต่คิดว่าเขาคือที่สุดของชีวิต
และต่อจากนี้ไปจะไม่รักใครอีกแล้ว
แม้เรื่องราวความรัก
จะกลายเป็นเรื่องเล่าที่ตัวละครสองตัวต่างแยกทางกันเดิน
แต่ก็ใช่ว่าเราจะเดินทางเพียงคนเดียวลำพังไม่ได้
เรายังสามารถพบเจอและมอบหัวใจให้ใครได้อีก
เรายังลืมตาอ้าปากได้สบาย
ไม่จำเป็นว่าเราจะต้องเอาชีวิตอันแสนมีค่า
ไปผูกติดอยู่กับเขา
ไม่อยากลืมเขา ก็ไม่ต้องลืม
เก็บเขาไว้เป็นความทรงจำที่ดี
แต่ถ้าการที่ไม่สามารถลืมเขา
แล้วกลายเป็นบ่วงที่คอยติดตามหลอกหลอนเราไปทุกที่
ลืมเขาให้หมดจากใจเสียเถอะ

อยู่กับคืนที่แสนเดียวดาย..อยู่กับใจที่แสนเลื่อนลอย
เ พื่ อ น แ ท้ . . ข อ ง ฉั น . . คื อ ค ว า ม เงี ย บ เ ห ง า
..ผู้หญิง..เศร้า-เศร้าคนหนึ่ง..ใต้แสงดวงดาว..
..ค่ำคืนเหงา-เหงา

ตั้งแต่วันที่เลิกร้างกัน..ห่างไกลกันไม่พบไม่เจอ
..อยากรู้..ครั้งนี้เธอเป็นอย่างไร ?..
ต่ อ ส า ย . . ทุ ก ค รั้ ง ที ไ ร . . มั น ว้ า วุ่ น ใ จ
..อยากคุยเพียงใด..แต่ฉันไม่เคยกล้าพอ..

อ ย า ก โ ท ร ไ ป . . ใ ห้ รู้ ว่ า ใ จ ยั ง รั ก เ ธ อ
..อยากบอกเธอ..ว่ามันคิดถึงจนทนไม่ไหว..
..อยากให้รู้..ว่าฉันไม่เคยลบภาพเธอจากหัวใจ..
. . รั ก ม า ก เ ท่ า ไ ห ร่ . . รู้ มั๋ ย ค น ดี ? . .

อยากได้ฟังน้ำเสียงคุ้นเคย..อยากได้ยินแค่เสียงหายใจ
. . แ ต่ ฉั น . . ต้ อ ง ห้ า ม ตั ว เ อ ง อ ย่ า ง นี้ . .
ก้อรู้..ว่าไม่มีทาง..ฉันรู้ตัวดี..แต่ใจฉันทุกนาที..ยังเป็นของเธอ

มีคนเคยบอกฉันว่า..
ผู้หญิงเศร้าและจมอยู่กับความหลังครั้งเก่านั้น
ไม่น่าสนใจ ไร้เสน่ห์ และน่าเบื่อ
แต่ในทางกลับกัน..
ผู้ชายที่ยังคงฝังใจกับอดีตรักครั้งก่อน
มักเป็นที่น่าเห็นอกเห็นใจ
และสร้างเสน่ห์ของ
คนที่จมกับรักไม่รู้ลืมให้..
ใครสักคนสงสารและอยากเข้าไปเติมหัวใจอันปวดร้าวของเขาให้เต็ม

แม้เวลาจะสั้นนัก
แต่ก็ทำให้ฉันรู้จักกับความผูกพันที่ยิ่งใหญ่
ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร
แต่หมดเวลาแล้วใจที่จะฝันใฝ่ผูกพัน
- - - - - - -
เปรียบเธอเหมือนเส้นขอบฟ้า
ฉันคือคนธรรมดาที่มากับความฝัน
อยากรู้ว่าเธอจะอยู่ไกลแค่ไหนกัน
ถ้าจะไปยืนตรงนั้นมันก็แค่ปลายสายตา
- - - - - - -
เดินไปไม่ไกลเท่าไร
ก็เริ่มหมดกำลังใจในการค้นหา
แม้ยังมองเห็นเธออยู่ตลอดเวลา
แต่ก็รู้แล้วว่าแสนห่างไกล
- - - - - - -
พอเสียทีที่เคยอยากรู้
ว่าเธอนั้นอยู่ห่างไกลแค่ไหน
คนธรรมดาอย่างฉันนั้นคงเข้าใจ
ว่ามันจะเป็นไปได้อย่างไร
ที่ขอบฟ้าแสนไกลจะมาร่วมฝันใฝ่กับคนเดินทาง
- - - - - - -
เธออยู่แสนไกล
ทั้งกายและใจเราต่างไกลห่าง
ฝันของฉันคืออยากให้เธอนั้นเดินร่วมทาง
แม้จะไม่มีเธออยู่เคียงข้างตลอดไป
- - - - - - -
แต่ความจริงที่เป็นอยู่
ก็พอจะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้
เพียงแค่ฝันมันยังดูมากเกินไป
เพราะรู้ว่าเธอคือใครที่อยู่ห่างไกลเกิน