"สายลมจ๊ะ.....พวกเธอไปถึงไหนกันเหรอ" เสียงใสๆของดอกหญ้าถามอย่างใคร่รู้
"ไปยังอีกฝั่งของท้องฟ้าจ๊ะ ผมมีหน้าที่ส่งความคิดถึง"
สายลมตอบอย่างใจดี"แล้วทำไมต้องส่งความคิดถึงด้วยล่ะจ๊ะ"
เธอถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
"ดอกหญ้าเคยได้ยินคำอ้อนวอนของหญิงสาว ที่มีความรักมั้ยจ๊ะพวกเขามักวอนขอต่อสายลม
ให้พัดพาความคิดถึงไปยังคนที่พวกเธอรัก และสำหรับบางคู่ที่ไกลกัน ความคิดถึงก็ต้อง
เดินทางไกลตามไปด้วยเช่นกันกว่าจะถึงคงใช้เวลานานและคงเหนื่อย ฉันจึงอาสาที่จะช่วยพัดพา
ความคิดถึงไปเองจ๊ะ"สายลมตอบอย่างภาคภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่ แห่งรักที่ยิ่งใหญ่
"เธอใจดีจังเลย แล้วถ้าฉันจะฝากความคิดถึงไปบ้างได้มั้ย"
ดอกหญ้าถามอย่างเกรงๆ
"ได้สิ จะส่งไปที่ไหนล่ะ ฉันจะได้พัดผ่านไปทางนั้น" สายลมตอบอย่างเต็มใจ
"จะส่งไปให้คุณสายลมจ้ะ" ดอกหญ้ายิ้มอย่างจริงใจ
"ให้ฉันเหรอ......ดีใจจัง"สายลมถามอย่างตื่นเต้น
"ก็เธอส่งความคิดถึงให้ใครต่อใครตั้งมากมาย ยังไม่มีใครส่งให้สายลมเลยใช่มั้ย
ฉันเลยส่งความคิดถึงให้สายลมเองไงจ๊ะ หน้าที่ของเธอยิ่งใหญ่นัก
ฉันจะคอยมองดูเธอต่อไปเรื่อยๆนะจ๊ะ" รอยยิ้มของดอกหญ้าเต็มไปด้วยมิตรภาพ
"ขอบคุณมากจ้ะ ขอบคุณมาก ดีใจจังที่มีใครสักคนคิดถึง"
สายลมยิ้มอย่างยินดีเป็นยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข
และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สายลม ดอกหญ้า และความคิดถึงก็อยู่คู่กันไปตลอดกาล
