อินเลิฟกับใครอยู่ เป็นคำถามที่อยากรู้มากๆๆ
แต่ถ้าเป็นคำตอบที่อยากได้ละก็ ลืมไปได้เลย มั่นใจว่าไม่มีทางและไม่ใช่ มากกว่า 1000% ซะอีก

แต่คงจะดีไม่น้อย ถ้าคำตอบที่ได้ดันเสือกเป็นคำตอบที่เรามั่นใจมากสุดๆว่าเป็นไปไม่ได้
เอาเป็นว่า จะเป็นใครก็ช่าง แค่คนที่ว่าเฟรนด์ลี่มากพอก็โอเคแล้ว อิอิ

หลายครั้งที่พยายามจะไม่คุยด้วย แต่พอเห็นโผล่มาก็อดใจไม่ได้ทุกที เรื่องแบบนี้ ห้ามใจยากจริง
บางทีโลกที่ไม่มีอินเตอร์เน็ตอาจะดีสำหรับเวลาที่ต้องการเยียวยา เพื่อลืมคนบางคน (ยิ่งไม่มีมันจะแย่กว่าป่าววะ) แต่ที่ดีกว่านั้นคือ ยุ่งๆซะ ทำอะไรก็ได้ที่ให้ไม่ว่าง และมีเดทไลน์ที่ต้องเสร็จ และทำอย่างอื่นต่อเรื่อยๆ เครียดเพื่อให้ชีวิตดีขึ้น (หมายถึงหน้าที่การงาน มั่นคง คนไว้วางใจ) มันก็พอแลกได้น่ะแหละ...

เมื่อไหร่จะหยุดได้ซะที...
ในกรณีนี้ที่ มันเป็นไปไม่ได้ เพราะไม่ได้ความร่วมมือ 555
T_T



...พอเหอะ...

หลังจากเริ่มเบื่อๆ ท่าเต้นเดิมๆ ของวง 'ดงบังชินกิ' ก็ยังหนีไม่พ้นแถวๆ เอเชียตะวันออก... ตอนนี้ชอบ The Pince of Tennis อยู่ จริงๆไม่ได้ตั้งใจจะเอาเวอร์ชั่นการ์ตูนมาดูหรอกนะ แต่ดู Musical ไม่รู้เรื่องเลยต้องไปเอาการ์ตูนมาดูก่อนเป็นภาษาญี่ปุ่นซับอังกฤษ ดูแล้วได้อารมณ์ดี เหมือนเด็กได้ของเล่นเลย ไม่ได้บ้า แค่เก็บมาได้เกือบครบทุกตอน!! ยังไงซะชอบที่เป็น Musical มากกว่า เสียดายว่า Musical บางอันไม่มีซับให้ เป็นแบบมุขตลกด้วย คิดว่านะ อยากรู้เรื่องอ่า... ถ้าในส่วนของได้อารมณ์ของเรื่องราวจริงๆ การ์ตูนจะดีกว่า

ถ้าพูดถึงตัวการ์ตูนโปรด ชอบ 'Tezuke' นะ (จริงๆก็ชอบ 'เลดี้ออสการ์' นะ แต่ช็อตหลังๆ ไม่ไหวอ่า 'โกโต้' ก็เป็นอีกเรื่องที่ชอบเหมือนกัน) แต่เพลงที่คนพากษ์ Tezuke ร้องเป็นซิงเกิ้ลเรากลับรู้สึกไม่ถูกหูซะงั้น แต่ดูทั้งการ์ตูน ทั้งมิวซิเคิลแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่ามันเป็นเกย์กันรึเปล่า... 555 ยังไงก็เอาเหอะ สนุกเป็นพอ... ช่วงนี้เครียดๆ เสก็ตก็ไม่อยากจะไป แพ้ง แพง ไปไหน... จนอาการเก่ากลับมาอีกแล้วเนี่ย... (อาการร่างกายรวนๆ ป่วยแหล่ไม่ป่วยแหล่ หลังจากที่ไม่ได้กลิ่น ไนโตรเจนเหลว?? จากลานเสก็ตบ่อยๆอย่างที่เคยทำ... ตกลงกรูติดอะไรเนี่ย เหมือนติดดมกาวเลยอ่า)

เป็นไปได้มั้ยที่ว่า คนเราจะชอบอะไรที่เราไม่มีและไม่ได้เป็น...!!!~ (ชอบตัวการ์ตูนแต่ละตัวที่ ฐานะนำๆ ทั้งนั้นเรย โดราเอม่อนก็นำ... นำโนบิตะไง... อิอิ)
อยากรู้ว่าถ้าเราไปเข้าครอสอบรมบุคลิก เราจะเปลี่ยนไปได้สักแค่ไหน... ในเมื่อสถานะทางการเงินไม่ได้ซัพพอร์ตการใช้ชีวิตอย่างคนมีฐานะ อย่างที่สังคมไทยมักจะมองว่าภูมิฐานจากภายนอกจะดูน่าเกรงขาม น่าเชื่อถือกว่า ประธานบริษัทนั่งรถเมลล์แล้วทำให้ตูต่ำๆรึไง ในเมื่อนคนเหมือนกัน... (เอ.. เอาจริงๆน่าจะทุกประเทศนา... ที่มองแบบนี้)

หลอกด่าใครรึเปล่า... ช่วยไม่ได้นะ ถ้ารับไปเอง อิอิ

ส่วนนึงนี่อาจจะเป็นสิ่งที่เราเขียนไว้เตือนตัวเองว่า ถ้าวันนึงเราได้บุคลิกแบบตัวละครที่เราชอบ เราจะได้ไม่ลืมวันที่เราคนเดิมที่เคยเป็น ไม่ลืมควาืมรู้สึกเก่าๆของวันที่ไม่รู้ว่า เก่ง... กล้า... น่าเชื่อถือ... มันเป็นยังไง
เราคิดว่า เก่ง กับ ฉลาด มันจะไม่เป็นไปตามทฤษฎีของเรา ที่ว่าอะไรที่เราเกลียด มันจะกลายเป็นสิ่งที่เรามีหรือเป็นซะเอง
ปรัชญา?? จิตวิทยา?? ก็เป็นอะไรที่เราเกลียดนะ แต่เหมือนว่าเรากำลังทำอยู่ด้วยซ้ำ...

อนาคต?? เราไม่รู้ว่ามันจะป็นยังไง ถึงเราจะเดาได้จากวันนี้ก็ตาม... (เค้า้ถึงเรียกว่า Present)
แต่ในเมื่อโลกยังมีความมหัศจรรย์ มีปาฏิหารย์บางอย่างที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้ ทุกอย่างที่เราคาดเดาในวันนี้มันก็พลิกด้านได้เหมือนกันน่ะแหละ

และแล้วก็นอกเรื่อง... ตามเคย...
(ทุกอย่างมันมีทางเชื่อมต่อกันได้ไม่ใช่เหรอ??)

ก็อปเพลงจากเพื่อนมา ทั้งเก่าทั้งใหม่(ไม่ใหม่มาก) ฟังๆแล้วนึกอะไรเล่นๆได้

บางทีคนที่รักกัน ไม่ได้หมายความว่าจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้

เราจะบอกตลอกเวลาถึงเทศกาล แค่คำสักคำที่สื่อความหมายว่าไม่ลืมเรา ก็คงจะพอบอกได้ว่านั่นเป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดของเรา ความเป็นเพื่อนที่ยังคงอยู่ กับความเข้าใจและกำลังใจที่เพิ่มขึ้น แค่สักคนที่จริงใจกับเราที่สุด อยู่เคียงข้างเราทั้งยามสุขและทุกข์ ไม่ว่าใครจะเป็นยังไงหรือสถานะทางสังคมอยู่ระดับไหน แค่คนเดียวก็มีค่ามากเกินพอแล้วล่ะ...

แค่เพื่อนดีๆแบบที่ว่าหายากแล้ว คนรักแบบนี้ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่เลย

...แต่ ยังไงซะถ้าเป็นไปได้................................

ยวด้นี้งลพเงอขยาท้ดสุคยโะรปงฟัห้ใอข

ช่วงนี้เกิดอาการ โหยหาเพลงเก่าๆ... สมัยที่ยังไม่เข้าประถมปลาย หรือบางเพลงก็มาตอนที่อยู๋มัธยมต้นแล้ว แต่ตอนนี้เริ่มหาฟังยาก ทั้งๆที่ยังเพราะอยู่เลยอะ เพลงที่คลาสสิกตลอดกาลสำหรับเราคงไม่พ้น Disney's Classic ที่อาจจะเบื่อๆไปบ้างเป็นระยะ และวทำให้เรารู้สึกว่าเรายังไม่แก่เกินไปที่จะฟังเพลงแบบนั้นและกลับไปอยู่ในโลกการ์ตูนกับตัวละครพวกนั้น เหอๆ จะไปเป็นตัวละครในเรื่องเลยอะแหละ ถ้าได้เข้าไปเสร่อโลดแล่นใน Disney On Ice.. 555++)

ความบ้าดงบังชินกิของเราลดลงตั้งแต่ที่คนอื่นเริ่มบ้ากันมากขึ้น... แต่เราก็ยังอิจฉาศิลปินวงนี้อยู่ดี คนอารั้ย ดังฉุดไม่อยู่ คนรักคนชอบเยอะแยะได้ขนาดนี้ ทำได้งัยเนี่ย!! ได้สักครึ่งของเค้าคงดี แต่ในวงการแฟชั่นนะ หุหุ... เฮ่ออออ...

ทำอะไรแมนๆบ่อยๆ...
ต้องการความมั่นคงให้ชีวิต เผื่อจะได้ไม่ต้องพึ่งใคร...
คิดว่าไม่ต้องมีใคร จะได้ไม่ต้องผิดหวัง
หรือกระทั่งยอมแลกการที่จะมีใครสักคนมาเป็นคู่ชีวิต กับการกอยู่จุดสูงสุดของสายอาชีพชนิดที่ไม่มีใครเทียบ

แต่สุดท้าย บ่อยๆที่อดคิดไม่ได้... "รัก" กับ "ชอบ" มันต่างกันยังไง?? เพราะรู้สึกว่า คนที่ "รัก" กันพอคบไปอาจจะเหลือแค่ "ชอบ" แล้วบางทีแค่ "ชอบ" อาจจะกลายเป็น "รัก"

จะแปลกมั้ย ถ้าเราอยาก "คบ" คนที่เราสนใจเพื่อว่าเราจะได้เจอจุดที่เรารับไม่ได้ และหยุด "รัก" หรือ "ชอบ" แทนที่จะคบเพื่อจุดประสงค์แบบคนอื่นๆ...

รไะอรากงอต้าว่ยมั้จใาข้เ

เพลงบางเพลงที่ช้าๆซึ้งที่ฟังธรรมดาไม่รู้สึกอะไรหรอก ก็แค่ เออ เพราะดีนะ... แต่พอเอามาตัดต่อเข้ากับเรื่องราวซึ้งๆ ภาพสวยๆนี่ก็เรียกน้ำตาได้เหมือนกันเนอะ เห็นมาหลายอันแล้ว... และก็หลายครั้งที่ ฟังเพลงเฉยๆกลับไม่ได้รู้สึกว่าชอบอะไร แต่ถ้ามันมาคู่กับภาพประกอบ โดยเฉพาะมาในแบบ MV เนี่ย จะรู้สึกว่าน่าฟัง น่าดูมากขึ้นเยอะยังไงไม่รู้นะ

เพลงใหม่ๆที่ออกมา เลยมาในรูปของ MV ก่อนที่จะปล่อยเข้าทางสถานีวิทยุรึเปล่าเนี่ย... เราว่าน่าสนนะ เกี่ยวกับอิทธิพลของภาพประกอบต่อเพลงเนี่ย อิอิ ไว้จาลองหางานวิจัยมาดูดีกว่า น่าจะมีใครทำไว้มั่ง...

เราเอาตัวอย่างมาขึ้นแล้วล่ะ Doreamon ตอน กลับโลกอนาคตที่มีคนทำแบบตัดต่อย่อเรื่องแล้วใส่เพลง Say Goodbye ของ S club 7 เข้าไป เอาแค่เรื่องมันก็ทำเอาร้องไห้ แง แง แล้วทั้งๆที่รู้อยู่ว่ามันจบน่ารัก แต่มาคู่กะเพลงแบบนี้ยิ่งซึ้งหนักเข้าไปอีกเยอะเลย...

เรารู้สึกว่าคนแต่ละวัยก็มีการ์ตูนที่เป็นความทรงจำดีๆเปลี่ยนไปตามยุคเหมือนกันเนอะ รึเปล่า อย่างเรา ถึงจะดูการ์ตูนไม่เยอะ แต่ก็ไม่มีเรื่องไหนที่เราประทับใจเท่า โดราเอม่อน ต่อให้คลาสสิกอย่างดิสนีย์ก็ชอบเป็นพักๆ แต่โดราเอม่อน เราไม่เคยเบื่อเลยอะ

ไปลอกมาจากคลิปโดราเอม่อนตอนจบที่มีคนวาดไว้...

Konna koto ii na -> เรื่องแบบนี้ก็ดีนะ
Dekitara ii na -> ถ้าทำได้ก็คงจะดี
Anns yunse yume ippai aru kedo -> มีความฝันทั้งเรื่องนั้น เรื่องนี้มากมาย
Fushigina Poscket de Kanaete kureru -> ก็สมหวังได้ทุกสิ่งด้วยกระเป๋าวิเศษ
Sora o jiyuu ni tobitai na "hai! takekoputa" ->อยากจะบินไปบนท้องฟ้าน่ะหรือ "เอ้า ใช้คอปเตอร์ไม้ไผ่นี่สิ"
An an an... Toetemo Daisuke Doreamon -> ลั้น ลั้น ลา รักเธอที่สุดเลยนะ โดราเอม่อน

Madkennu ผู้แปล

แต่เนื้อร้องที่เป็นภาษาไทยไม่ใช่แบบนี้... -_-"

หากมีเธอไปไหนด้วยกัน วันทั้งวันก็แสนจะดี
หากมีเธอคนนี้รับรองว่าดี โลกเราน่าอยู่ขึ้นเป็นกอง
หากมีเธอมายิ้มด้วยกัน วันทั้งวันหัวเราะคะนอง
กบมันออกมาร้อง บางทีเมื่อเราได้ยินก็อยากร้องตาม
ท้องฟ้ามีรูปหัวใจ รูปอะไรอีกนะ อ๋อ รูปโดเรม่อนไง
สวยทุกที โลกนี้น่ะมีไว้ทำอะไร มีให้เธอได้อยู่

หากมีเธอมานั่งด้วยกัน กินด้วยกันมันแสนจะเพลิน
ไม่มีใครจะค้าน ไม่มีใครเชิญพวกเราก็ปล่อยตามสบาย
หากมีเธอมาคิดด้วยกัน วันทั้งวันก็พูดกันไป
เก็บเอาเธอเข้าไว้ในใจด้วยความรู้สึกที่ดี
ท้องฟ้ามีรูปหัวใจ รูปอะไรอีกนะ อ๋อ รูปโดเรม่อนไง
สวยทุกที โลกนี้น่ะมีไว้ทำอะไร มีให้เธอได้อยู่

หากมีเธอมานั่งด้วยกัน กินด้วยกันมันแสนจะเพลิน
ไม่มีใครจะค้าน ไม่มีใครเชิญพวกเราก็ปล่อยตามสบาย
หากมีเธอมาคิดด้วยกัน วันทั้งวันก็พูดกันไป
เก็บเอาเธอเข้าไว้ในใจด้วยความรู้สึกที่ดี
ท้องฟ้ามีรูปหัวใจ รูปอะไรอีกนะ อ๋อ รูปโดเรม่อนไง
สวยทุกที โลกนี้น่ะมีไว้ทำอะไร มีให้เธอได้อยู่

สวยทุกที โลกนี้น่ะมีไว้ทำอะไร มีให้เธอได้อยู่


อยากดูเวอร์ชั่นที่ อ. ฟูจิโกะ F ฟูจิโอะ เขียนไว้เองด้วยอะ... เห็นว่าจบโหดไปเหรอ... ที่ว่าทั้งหมดนี้คือโนบิตะฝันไปเอง ในช่วงที่นอนรักษาตัวเพราะอ่อนแอน่ะ
แต่บางที คนเราก็ต้องยอมรับความจริงบ้างเหมือนกัน เหอๆๆ ยังไงก็เอาเป็นว่า อยากรู้ว่าโดราเอม่อนกลับโลกอนาคตรึป่าว ตกลงว่าตอนที่บอกว่ากลับ แล้วโนบิตะดันกินยาโกหกเข้าไปเนี่ย โดราเอม่อนเลยได้กลับมาอยู่ด้วยอีกรอบ... งั้นเหรอ...
อยากรู้ว่ารวมๆแล้ว โดราเอม่อนอยู่กับโนบิตะกี่ปี...

หลังๆนี่ บ่อยไปที่(รู้สึก)อยากร้องไห้แบบไม่มีเหตุผล...
เบื่อ (อะไรก็ไม่รู้ แต่รู้ว่าเบื่อ) ไปทุกอย่าง อยากจะอยู่เฉยๆ หรือทำอะไรที่ไม่ต้องเสียเงิน (ถ้าได้เงินก็ดีสิ)
"ทุกอย่างมีสิทธิ์เป็นไปได้ แต่ไม่ใช่ทุกอย่างที่มันจะเป็นไปตามที่เราคิด"
แต่สิ่งที่มันมีสิทธิ์เป็นไปได้และเป็นไปตามที่เราคิดดันเป็นสิ่งที่มันไม่ค่อยดีเนี่ยสิ

ท้อ... เพราะไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ
ท้อ... เพราะสิ่งที่หวังไม่มีอันไหนที่เป็นจริง
ท้อ... เพราะไม่มีใครให้โอกาสเราทำในสิ่งที่เรารู้ว่าเราทำได้
ท้อ... เพราะไม่รู้ว่าจะมีสักกี่คนที่เข้าใจความต้องการของเรา
ท้อ... เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะเก่งแบบคนอื่นๆซักที
ท้อ... เพราะบางทีพยายามไป มันก็เท่านั้น

ไม่รู้... ว่าต้องทำอะไรต่อไป แต่รู้อย่างเดียว "ไม่มีวันยอมแพ้..."

1. ทำไมการลืมคนคนนึงที่เค้าทำเราเจ็บ(ใจ) มันถึงยากนัก!!
2. ถ้าเรื่องการอธิษฐานขอความรักเป็นเรื่องที่คนส่วนมากทำสำเร็จ เราก็คงเป็นคนส่วนน้อยแล้วล่ะ ยอมรัยก็ได้ว่าเคยขอเรื่องนี้ แต่ถ้ามันแลกกับการประสบความสำเร็จในชีวิตทุกเรื่อง เราก็คงยอมเสียสละไม่มีความรักแบบที่ใครๆ (โดยเฉพาะผู้หญิง) ต้องการก็ได้นะ
3. เรายัง งง ตัวเองไม่หายว่าเราไม่ยักกะแค้นเรื่องที่ว่าคนที่เรารักจะไปเดินควงกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แฟนตัวเอง แต่เราจะแค้นมากถ้าเราไม่ได้ทำในสิ่งที่เราจะทำ หรือจะเป็น อาจจะว่าเห็นแก่ตัวก็ได้นะ ถ้าไม่ได้ฟังเหตุผล
4. คนรักเค้าก็เป็นคนอีกคนที่มีชีวิต มีอนาคต มีทางเดินของตัวเอง แต่หน้าที่การงานและความสำเร็จมันจะอยู่กับคนคนนั้น และเดินร่วมทางไปกับคนคนนั้นตลอดไป ดังนั้นเราถึงเลือกงานเพราะเรารู้ว่าเราทำได้ดีเราถึงต้องการจะทำ...
5. แล้วไหนล่ะ หน้าที่การงาน ความสำเร็จ กับแค่งานพิเศษที่เราต้องการจะทำ ยังไม่เห็นมีใครให้โอกาส (ทั้งๆที่เราเดินไปหามันแล้วนะ) จริงอยู่ว่าเราเลือกงาน แต่เราก็รู้ว่าเราเลือกทำไม ถ้างานมันไม่ทำให้เรามีความสุข ทำไปก็เท่านั้นแหละ เพราะเราไม่ได้เห็นเงินเป็นพระเจ้าเหมือนใครหลายๆคน อ่อ เรามีเซนส์เรื่องคนเยอะพอควรเลยด้วย ถ้าเราเดินเข้าไปที่ที่นึงหรือยู่ใกล้คนคนนึง เราก็พอบอกได้นะว่าเราควรจะเข้าไปใกล้แค่ไหน หรือควรจะหลีกไปให้ไกลๆ
6. ว่าแต่... เมื่อไหร่ที่คนจะเลิกเห็นเงินเป็นพระเจ้าซักที คำว่า "แบ่งปัน" น่ะมีกี่คนที่ยังรู้จักคำคำนี้อยู่มั่ง โดยเฉพาะไอ้พวกทำธุรกิจใหญ่ๆอะ
7. เมื่อไหร่ที่โลกทั้งโลกจะเท่าเทียมกันจริงๆ (โดยเฉพาะค่าเงิน ไม่ทราบว่าใครคิดใหhมันต่างกันได้ขนาดนี้ฟะเนี่ย รู้มั่งมัยว่าคนอื่นที่อยู๋หลังๆเค้าเดือดร้อนเนี่ย)
8. เมื่อการศึกษาวัดความสามารถ (และความสำเร็จ) ของคนไม่ได้เสมอไป แต่บรรดานายจ้างและคนส่วนมากก็ยัง (ค่อนข้างยกย่องและ) ต้องการคนมีปริญญา และกดเงินเดือน (บางครั้งดูถูก) คนที่ไม่ได้เรียนสูงๆ ในขณะที่คนเรียนสูงๆก็ใช่ว่าจะได้รับการจ้างงานเสมอไปเพราะนายจ้างก็ไม่อยากจ่ายค่าแรงแพ็งเหมือนกัน อะไรวะเนี่ย!!
9. เป็นไปไม่ได้ (เพราะทำไม่ได้หรือไม่ได้ทำก็ตาม) ต้องมาจากคนลงมือกระทำ และโอกาสที่ประกอบด้วยตัวแปรหลักที่จะให้ได้คำตอบสุดท้ายคือ "การสันบสนุนจากคนอื่น"!!
สรุปสมการได้ดังนี้
"คนลงมือทำ x ความตั้งใจ + [โอกาส(คนที่มีอำนาจตัดสินใจที่เหนือกว่า + แรงสนับสนุน)] = ยังพอมีความเป็นไปได้" ถ้า
"คนลงมือทำ x ความตั้งใจ - [โอกาส(คนที่มีอำนาจตัดสินใจที่เหนือกว่า + แรงสนับสนุน)] = "ทำไม่ได้"
เพราะฉะนั้นถ้าสมการเป็นแบบนี้
"คนลงมือทำ x ความตั้งใจ / [โอกาส(คนที่มีอำนาจตัดสินใจที่เหนือกว่า + แรงสนับสนุน)] = "ไม่ได้ทำ" แต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นไปไม่ได้!!