ช่วงเวลาของยุคสมัยปัจจุบัน ถ้าใครไม่พูดถึงเรื่อง “กิ๊ก” ก็คงจะเชย ประมาณว่า ไม่ “อินเทรนด์” เอาเสียเลย ใช่ไหมครับ ?



ยุคนี้สมัยนี้ ถ้าจะให้ทันยุคทันสมัย มันก็ต้องมี “กิ๊ก” ผู้ชายก็มีกิ๊ก ผู้หญิงก็มีกิ๊ก และก็อาจจะรวมไปถึงชายรักชาย และหญิงรักหญิง ที่ต่างก็จะมีกิ๊กได้ตามอัตภาพประมาณว่า ฉันมีเธอ แล้วฉันก็มีกิ๊ก ที่เธอไม่รู้ประมาณว่า เธอมีฉัน แล้วเธอก็มีกิ๊ก ที่ฉันไม่รู้ที่น่าทึ่ง ก็คือ บางใครบางคน ยังมี “กิ๊กสำรอง” เสียหลายคน จนต้องจัดคิวกันวุ่นวายเลยทีเดียวเชียวแหละ



หลาย ๆ คน คงสงสัยถึงนิยามความหมาย ของคำว่า “กิ๊ก” ใช่ไหมครับ ?

บ้างก็ว่า “กิ๊ก” เป็นความสัมพันธ์พิเศษ ระหว่างคนคนหนึ่งกับคนอีกคนหนึ่งคล้าย ๆ จะประมาณว่า เป็นเพื่อนที่รู้ใจ มากถึงมากกว่า หรืออาจถึงขั้นมากที่สุดและยังสามารถกินอาณาบริเวณได้เกินคำว่า “เพื่อนที่รู้ใจ” จนใกล้ ๆ ปริมณฑลของคำว่า “แฟน” หรือ “คู่รัก”

และ “กิ๊ก” ก็ยังสามารถไต่ข้ามเส้นจริยธรรมบางเบา ไปสู่ความสัมพันธ์ทางเพศระหว่างกันได้ด้วย



นี่ทำให้คำว่า “กิ๊ก” กินความในการอธิบาย ได้อย่างกว้างขวางอย่างยิ่งไม่ใช่เรื่องประหลาด ที่อีกด้านของความรู้สึกของบางคน จะหวาดระแวงคำว่า “กิ๊ก”ก็คงประมาณว่า “กิ๊กไม่ใช่ชู้ (แต่) ถ้ากรูรูรูรูรู้เมิงงงงตายยยย” นั่นแหละครับ“กิ๊ก” พัฒนาความสัมพันธ์ โดยการขยับความสัมพันธ์ ขึ้นมาตามลำดับขั้นจากเพื่อน เป็นมากกว่าเพื่อน จนเกือบถึงแฟน-คู่รัก และข้ามไปจนถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งทางเพศระหว่างกัน



กระนั้น ข้อที่น่าคิดก็คือ ระยะห่างของความสัมพันธ์ ในระนาบของคำว่า “กิ๊ก”

“กิ๊ก” พัฒนาความสัมพันธ์ ทว่า ! “กิ๊ก” ไม่ผูกมัดความสัมพันธ์นั้น ๆ ! คล้าย ๆ กับการมี “กิ๊ก” คือการ “เติมเต็ม” บางสิ่งที่ขาดหายไป ในช่วงเวลาหนึ่งคล้าย ๆ กับการมี “กิ๊ก” คือการ “ชดเชย” บางสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงในชีวิตจริง ในช่วงเวลาหนึ่งเพื่อได้ความอบอุ่น , ความห่วงใย-อาทร , ความรัก และ ฯลฯ มาทดแทนความเหงา-เศร้า , เหว่ว้า , อ้างว้าง และ ฯลฯ ที่มีอยู่ไปจนถึงการตอบสนองความต้องการทางวัตถุ และเลยไปถึงการเติมเต็มทางเพศในช่วงเวลาหนึ่ง โดยอิสระ ปกปิด และไม่ผูกมัด สำหรับช่องว่างที่มีนี่คงไม่ต่างกับ “ปรากฏการณ์แห่งยุคสมัย” เช่นเดียวกับยุคสมัยก่อน ๆ นั้นถ้าถามว่า “กิ๊ก” ทำไม และทำไมต้อง “กิ๊ก” ก็คงไม่ยากที่จะตอบ ใช่ไหมครับ ? เพราะจริง ๆ คำตอบที่มี ก็อยู่ที่ตัวเราเองนั่นแหละครับ !!!

24 มีนาคม
ความรัก ก้อคล้าย นาฬิกา ข้อมือ...
เคยอ่าน entry ของเพื่อนคนนึง ..เขาเปรียบ ความรัก กัน นาฬิกา เหมือนกัน แต่ entry นี้ต้องทำความเข้าใจกันใหม่แล้วหล่ะ..

เคยเปรียบความร๊าก กะ นาฬิกา มั้ย???

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ

ฉันเองก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่าบางอย่างมันหายไป มันว่างๆ
และขัดเขินทุกครั้งที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อนที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้ายที่มือไม่เป็นอะไร นาฬิกาต่างหากที่พินาศ

-– กระจกร้าว

ฉันถอดมันออกวางไว้ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่ารู้สึกถึงภาพเก่าและวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น

ฉันคิดโง่ๆ ว่าภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา

“ฉันเลิกผูกนาฬิกา “

และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ-เก้ออยู่เป็นเวลานานพอดู
เพื่อนๆ ก้อเคยทำใช่ไม๊..

ความเคยชินเกิดขึ้น
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่ เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ

จนเวลาผ่านไปนาน

ฉันจึงเริ่มชินกับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย

ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา

นาฬิกาเรือนโปรดเรือนนั้นก็กลับมาอยู่บนข้อมือฉันได้เกือบอาทิตย์กว่าแล้ว
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมองนาฬิกาบนข้อมือคนอื่นอยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้งที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ฉันนึกถึงใครบางคนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ
ในบางช่วงที่เขาหายหน้าหายเสียงไป
ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้งฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ
ในวันที่ไม่แข็งแรง
แต่ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียว-เดี่ยว-เดี่ยวในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน

--หัวใจฉันยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

“คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อเราสูญเสียสิ่งนั้นไป”

--ฉันมักได้ยินใครๆพูด

แต่ฉันกลับคิดว่าหากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่าเพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น
ฉันไม่อยากเอาเปรียบเขา
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคยที่ไม่ใช่ความผูกพัน

ฉันไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความไม่แน่ชัด
ฉันมีคำถามที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า

ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย

บางทีมันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่างๆหรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จักหัวใจของตัวเองมากขึ้น

กับใครบางคนที่ขาดหายไปจากชีวิต
อาจเป็นเหมือนนาฬิกาที่ขาดสายอาจรู้สึกแปลบๆ
และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน….คงจะชิน