วันนี้เมื่อสามปีที่แล้ว ฉันยังคงเสียใจและแอบร้องไห้จากการเสียความรักไป ตอนนั้นฉันคิดอย่างนั้นจริงๆ ว่าฉันนั้นเสียความรักไป ... มันเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดที่สุด จนฉันเองเคยคิดว่าคงไม่มีอะไรเจ็บปวดได้มากมายเท่านี้
ช่วงเวลานั้น ฉันกลับชอบฟังเพลงเศร้าอกหักเป็นพิเศษ ทั้งที่ก็รู้ว่าไม่ควรฟัง ยิ่งฟังยิ่งคิดยิ่งน้ำตาไหล ...
ฉันเที่ยวระบายความรู้สึกให้เพื่อนที่สนิทฟัง คิดว่าเพื่อนก็คงฟังหลายรอบจนเบื่อ แต่ก็ขอบคุณที่ยังทนฟังไม่บ่นสักคำ ...
ฉันเคยเรียนไป ร้องไห้ไป ไม่ได้อยากเรียกความสนใจ แต่มันกลั้นไม่อยู่จริงๆ ...
ฉันเคยกินไม่ได้ นอนไม่หลับ และออกแนวสติแตก ไม่รู้สติหายไปอยู่ไหน ...
ฉันคิดทบทวนกลับไปกลับมา ว่าฉันทำผิดอะไร ... ฉันทำ หรือ ไม่ได้ทำอะไร ... ทำไมคนๆ นั้นถึงจากไป ... คนๆ นั้นเคยรักฉันจริงๆ บ้างไหม ...
ฉันใช่เวลาว่างที่มี ทำนั่นทำนี่ อยากจะลืมเรื่องราวที่ไม่ดีให้หมดๆ ไป ฉันทำหลายอย่าง แต่แทบไม่สำเร็จสักอย่าง นับเป็นช่วงเวลาที่จับจดเหลือเกิน
และฉันคิดว่าใครที่เคยอกหัก หรือกำลังอกหักอย่างแรง น่าจะเข้าใจความรู้สึกและความเจ็บปวดนั้นดี
...
และแล้ว ... เมื่อวันเวลาล่วงเลยผ่านไป เรื่องราวหลากหลายผ่านมาและพ้นไป เสียงหัวเราะก็เริ่มดังขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มก็กลับมาสดใสขึ้นได้อีกครั้ง ฉันได้เห็นอะไรที่หลากหลายมากขึ้น ... อาจเป็นเหมือนที่เพื่อนเคยปลอบโยนฉันเสมอๆ ว่าเวลาจะช่วยฉันได้ ...
แล้วฉันได้เรียนรู้ว่า ... ฉันไม่ได้เสียความรักไปเลย เพราะความรักมันยังอยู่กับฉัน ฉันจึงต้องเสียใจ และวันหนึ่งเมื่อความรักที่มีมันลดลง และดับสลายไป ความเจ็บปวดเหล่านั้นก็จะลดลงตามไปด้วย และสุดท้ายก็เหลือเพียงความทรงจำไว้ให้นึกถึงและคิดถึงเท่านั้น
คนที่ควรจะเสียใจก็ไม่ควรจะเป็นเรา ... แต่ควรเป็นคนๆ นั้นมากกว่า เพราะคนๆ นั้นได้เสียคนที่รักเขาไป และเราก็แค่เสียคนที่ไม่ได้รักเราจริงไป ... ก็เท่านั้น
การร้องไห้คร่ำครวญอย่างคนขี้แพ้ก็อาจไม่ได้ทำให้คนๆ นั้นหันกลับมาสนใจเรา ในเมื่อคนจะไปก็คือต้องไป หรือแม้กระทั่งการทำลายชีวิตของตัวเองนั้น แม้คนๆ นั้นอาจหันมามองบ้าง แต่เมื่อเราไร้ลมหายใจไปแล้ว การหันมามองครั้งนั้นคงไม่เกิดประโยชน์ใดๆ อีกแล้ว นอกจากนั้นทั้งคุณพ่อคุณแม่ พี่น้อง เพื่อน ทุกๆ คนที่รักเราจริงๆ กลับต้องเสียใจกับการกระทำที่ผ่านการคิดสั้นๆ ของเรา คนเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำผิดอะไรไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมต้องทำให้คนเหล่านี้ต้องเสียใจ ...
เวลาผ่านไป นำพาใครต่อใครให้เราได้รู้จักมากมาย ... ถูกใจก็เยอะ ไม่โดนใจก็แยะ ขี้คร้านอาจต้องกลับมานั่งคิดว่าก่อนหน้านี้จะงมงายมากมายไปทำไม คนดีๆ มีให้เลือกอีกตั้งเยอะ ... บางทีย้อนกลับไปมองตัวเองก็ต้องคิดว่าตอนนั้นเรามันก็บ้าเข้าขั้นแฮะ ...
บทเรียนของความเจ็บปวดจะทำให้เราได้เรียนรู้ว่าหากวันหนึ่งเราได้เจอใครที่รักเรา นำความรักความปรารถนาดีมาให้เรา สิ่งที่เราควรตอบแทนกลับไปให้คนๆ นั้นคือการที่จะไม่ทำให้คนๆ นั้นต้องเสียใจ (อย่างที่เราเคยเป็นมา)
และขอเป็นกำลังใจให้กับทุกคนคับ