.
.

กับข้าวของแม่อร่อย
ต้นไม้ของพ่องอกงาม
บ้านสะอาดสะอ้านมีระเบียบ ...
จะกินจะนอน สบายเสมอ
อุ่นที่สุดในโลก
.
.

ถึงบ้านกรุงเทพห้าโมงเย็น
ตลอดทางที่ขับรถจากบ้านพ่อแม่ รู้สึกหงอยเหงา โดดเดี่ยว ... สับสน
ภาพคนเป็นตายาย ปู่ย่า โบกมือบ๊ายบายลูกหลาน ...แสนเหงา
สงสารพ่อแม่จับใจ อยากกลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่ ดูแลท่าน
ถึงแม้จะไม่ได้เจ็บป่วยหนักหนาอะไร อาการความดันสูงของพ่อดีขึ้นมากแล้ว
แต่ก็เป็นห่วง ไม่อยากให้พ่อขับรถไปไหน ไม่อยากให้แม่วิตกกังวลกับอะไร ๆ

พ่อแม่ มีความสุขจนเห็นได้ชัดเมื่อลูกหลานอยู่พร้อมหน้า...
แต่จะทำไงได้ละหนอ ชีวิตของลูกคนนี้ก็มีเงื่อนไขที่ขยับเขยื้อนอย่างใจได้ยาก


..

เป็นวันที่อยู่บ้าน แล้ว... คิดถึงบ้านสุดใจ

รักพ่อกับแม่จ้ะ

สามสี่วันนี้เพลิดเพลินกับการเลือกภาพถ่าย ภาพวาด ฝีมือตัวเอง
ดีไซน์แบบ ตัดกระดาษ แปะกาว
สำเร็จเสร็จเป็นปฏิทินสำหรับเป็นของขวัญให้ใครต่อใคร ...
ไม่รู้หรอกว่ามันจะถูกใจคนได้รับสักแค่ไหน
อย่างน้อยฉันก็พอจะรู้ว่าผู้รับแต่ละคนมีความชอบในเรื่องอะไรบ้าง
และพยายามสรรหาเรื่องราวที่คิดว่าเขาคงจะชอบ ..

ฉันมีความสุขในการทำสิ่งเหล่านี้ ...
คิดเอาเองว่า นี่แหละ คือ การส่งความสุข จริงๆ

.
.

เมื่อวานทำการ์ดสำหรับเพื่อนๆ ในโลกไซเบอร์
ยังไม่ได้ส่งให้ใครทางอีเมล์เลย แค่เอาไปโพสไว้ในบล็อกแกงค์

ไม่รู้จะเขียนคำอวยพรว่ายังไงดี
เพราะรู้สึกว่า แค่คำว่า สวัสดี ..มันก็มีความหมายดีๆ มากมายอยู่แล้ว

" สวัสดีปีใหม่ค่ะ "


..
.

Happy New Year 2008

. มัช .

..
.
.

เพราะร้านกาแฟสดของน้องพี ปิด ...
และเพราะเมื่อคืนนี้นอนไม่หลับแต่ดันตื่นแต่ไก่โห่
โลกจึงซึมกะทือแต่เช้า
นึกถึงกาแฟเฮียกวงกับปาท่องโก๋ปักษ์ใต้ เลยขับรถไปตลาดสวนพฤกษ์
ตลาดเช้าที่นี่ คนเยอะจริงๆ มากันทำไมนักหนาเนี่ยฮึ .. ( ว่าแต่เค้าตัวเองก็มา โฮ่ๆ )
ทำยังกับว่าทั้งกรุงเทพมีของน่าซื้อ น่ากินอยู่แค่ที่เดียวตรงนี้
เรื่องเซ็งสำหรับการมาตลาดนี้คือเรื่องที่จอดรถ
วันนี้วนอยู่สองรอบ กว่าจะมีช่องว่างให้จอด..

กาแฟเฮียกวง เป็นกาแฟโบราณเจ้าเดียวที่ฉันเคยเห็นว่ามีการต่อแถวเข้าคิวรอซื้อ
กาแฟแกอร่อยจริงๆ นะ ปาท่องโก๋เจ้าใกล้ๆ กัน ก็ดันอร่อย
ที่นี่จึงเป็นทำเลทองของพระญาติปากขอในกระเพาะอาหารของข้าพเจ้าอย่างไม่มีข้อสงสัย
ใกล้ๆร้านเฮียกวง มีก๋วยจั๊บเวียดนาม.. เจ้าอร่อย
ติดกันเป็นโจ๊กหมู และข้าวต้มปลา เลยไปอีกนิดเป็นก๋วยเตี๋ยว ข้าวแกง ขนมหวาน
ข้าวหมกไก่ ปอเปี๊ยะสด หมูสะเต๊ะ ขนมเบื้อง ร้านขายล็อตเตอรี ร้านเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า
น้ำหอม กางเกงยีนส์ เครื่องเงิน แผงพระเครื่อง น้ำผลไม้ ไอติม ส้มตำ แว่นตา . . . . . . ..

ก็เพลิดเพลินสิคะ
ได้ยินเสียงเพลงชาติจากสวนสาธารณะ ..ตกใจว่านี่แปดโมงแล้วเหรอ
ต้องรีบกลับบ้านแล้วสิ..มีธุระต้องทำนะ เร็วๆ..รีบเดิน ด่วนเลย

พอเดินมาถึงที่รถเท่านั้นแหละ
ถึงกับเซ็งในระดับแม๊กซิมั่มซุปเปอร์โคดเซ็ง
ใครกัน จอดรถขวางแบบนี้ ขี้เกียจเข็นนะ รถไม่ใช่คันเล็กๆ
แต่ก็ทำใจแหละ...เค้าคงหาที่จอดไม่ได้จริงๆ เลยต้องมาจอดแปะท้ายรถชาวบ้าน
เอาละวะ..หันซ้ายหันขวา ภาวนาว่าเจ้าของรถจะอยู่แถวๆนี้ ลองเข็นๆ ดู
ก็ไม่มีใครมองมาเลยสักคน.. รถไม่ขยับสักนิด หรือแรงเราจะน้อย
ออกแรงเข็นเต็มพลังช้าง อีกทีซิ
ง่ะ.. ใส่เบรคมือ
. . . ใส่เบรคมือ
จอดผิดมารยาทแล้วยังกล้าใส่เบรคมืออีกเหรอเนี่ย
คิดมั่งไหม ว่าชาวบ้านจะถอยออกไปได้ยังไง
ถ้าเป็นตัวเองมาเจอเหตุการณ์แบบนี้จะรู้สึกยังไง ..คิดมั่งไหมเนี่ย คิดมั่งไหม
มันคงไม่คิดอะไรแน่ๆ ไม่งั้นไม่จอดรถห่วยแตกได้ขนาดนี้หรอก
หน้าตามันเป็นยังไงน้อไอ้เจ้าของรถ อยากเห็นจริงๆ เล้ย
ว๊ากกก.. โมโหแล้วเว้ย..



" ร ถ คั น นี้ ข อ ง ใ ค ร ค๊ า "
.
.

โฮะ ... ฉันแหกปากเสียงดังลั่น ออกไป

.. มะกี๊ฉันส่งเสียงออกไปกี่เดซิเบลละนั่น
บรรดาแม่ค้าพ่อค้า ลูกค้า ญาติโกโหติกาค้า ..หันมามองที่ฉันเป็นตาเดียว
แป่ว! วีก็อทเดอะพาวเว่อร์ จิงๆ เยย
พยายามส่งสายตาบอกทั้งโลกว่า..
ฉันแค่อยากกลับบ้าน อยากถอยรถออกไปได้
ฉันไม่ได้ต้องการฆ่าเจ้าของรถคันนี้นะ
แค่อยากกลับบ้าน กู..อยากกลับบ้านค่ะ มีธุระต้องทำ
มีผู้ชายสองคน วิ่งมาช่วยเข็น... แต่รถใส่เบรคมือ....
ตามด้วยเสียงของแม่ค้าคนนึงว่า แม่งมักง่ายจิงๆ ไอ้เวร จอดงี้ได้ไง
และอีกหลายๆ เสียง ที่บ่งบอกความเห็นอกเห็นใจฉันอย่างฉับพลัน

สักพัก..ลุงคนหนึ่งเดินหิ้วถุงก๊อปแก๊ปมาที่รถ
มองหน้าฉันอย่างไร้เดียงสาสุดฤทธิ์ ไม่มีคำพูดอะไรสักคำหลุดออกมาจากปาก
ไขกุญแจที่ประตูอย่างใจเย็นซะด้วย .. เท่จริงๆ ลุงคะ
เมื่อลุงทำเท่ๆ ได้ขนาดนั้น ฉันจะพูดอะไรได้นอกจากขึ้นรถ
สตาร์ทรถ ขับกลับบ้าน พร้อมกับคิดถึงความเท่ของลุงสุดหัวใจ..ควันออกหู

ถึงบ้าน ...ฉันยังคงคิดถึงลุง
และคิดถึงพ่อค้าแม่ค้า ทั้งหลาย
พวกเขาคงคาดหมายว่าฉันน่าจะพูดอะไรออกมาบ้าง
ฉันน่าจะต่อว่าอีตาลุงนั่นแบบเสียงดังเป็นชุดๆ ... โชว์ชาวบ้านซะหน่อย
จะว่าไปโอกาสที่จะด่าคนได้อย่างสะใจแบบนี้ ไม่ได้หากันง่ายๆนะ ..
แต่ฉันก็ไม่ทำ

บอกแล้วไงว่า ฉันแค่อยากกลับบ้าน
เลือนรถได้ ถอยรถออกได้ .. กลับบ้านได้ ก็จบ
แต่โมโหนะเว้ย ยังโมโหอยู่

และขำตัวเองไม่หาย ..

เมื่อกี๊เป็นบ้าอะไร ถึงได้ตะโกนเสียงดังขนาดนั้น

อยากกลับบ้านขนาดหนักเลยรึไงหล่อน

....

ท้องก็ไม่ได้เสีย .. ถึงขนาดอีกสิบนาทีขี้แตก ซะหน่อย

...
..
.
.

..

บรรยากาศในหมู่บ้านตลกดี เป็นสภาชาวบ้านจริงๆ
ไม่ว่าจะไปร้านไหน ซื้ออะไร ก็ได้ยินแต่เสียงพูดคุยเรื่องการเมือง
ยังแบ่งขั้วชัดเจนเหมือนเดิม

บางคนคงหงุดหงิดกับผลเลือกตั้งที่ออกมาไปอีกหลายวัน
บางคนดีใจ สมใจ สะใจ บางคนแค้นใจ
ส่วนเราอะเหรอ.. เฉยๆ

หงุดหงิด หรือ ดีใจ ก็คงไม่ได้ช่วยให้ผลมันเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว
ก็ใช้สิทธิ์ของเราไปแล้วนี่นา

..

.
.


หลายปีมาแล้ว..เคยได้ดูหนังเรื่องหนึ่งซึ่งสร้างจากชีวิตจริง
ของดาราที่เป็นทั้งนักแสดงและผู้กำกับหนังตลกชื่อดัง ชาลี แชปปลิน
ฉันจำชื่อเรื่องที่เป็นภาษาอังกฤษไม่ได้
อาจเป็นหนังฝรั่งเรื่องเดียวที่จำชื่อเรื่องเป็นภาษาไทยได้
เพราะชอบชื่อ "หัวเราะร่าน้ำตาริน" เป็นที่สุด

แชปปลิน ผู้ที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับผู้คนแทบทั่วโลกในยุคหนึ่ง
กลับมีเรื่องราวชีวิตที่หดหู่ เหน็ดเหนื่อย และแสนเศร้าในบางช่วง

จะว่าไปแล้วมันไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร
ความทุกข์ ความสุข มันมีอยู่ในวิถีชีวิตของมนุษย์ทุกผู้ทุกคนนั่นละ
เพียงแต่ช่วงเวลาของไอ้เจ้าความทุกข์และความสุข...
ที่แต่ละคนจะได้พบเจอนั้น มีอยู่ไม่เท่ากัน

.
.
.

อยู่ๆ ฉันก็นึกถึงหนังเรื่องนี้ และ เรื่องราวทำนองนี้

อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่ากติกาบางอย่างกำลังโจมตีหัวใจฉัน

อยู่ๆ ฉันก็คิดถึงประโยคนี้ " หัวเราะร่าน้ำตาริน "

อยู่ๆ ฉันก็ยิ้มให้กับความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้น


แ ล้ ว ฉั น ก็ ร้ อ ง ไ ห้

ให้กับเรื่องราวตลกร้ายๆ ของชีวิต

.
.
.
.

© มัชฌิมา 2007

กลับมาจากเดินทางเมื่อวาน ..

.. วันนี้ กำลังจะออกเดินทางอีกแล้ว..



เก็บเกี่ยว สะสม ปลดปล่อย

จดจำ .... ลืมเลือน

บนเส้นทางของชีวิต...มีเท่านี้เอง

.....................................................................................................................

โพสต์ภาพคอนเสิร์ตอาบฟ้าห่มดาว 25 ปี พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ ไว้ที่บล็อกแกงค์นะ

ตามลิงค์นี้เลย http://muchshima.bloggang.com