ถึงเทอผู้อยู่แสนไกล...ที่ฉันยังคิดถึง P...^^~*

ชอบมากกกกเลย
เหมาะมากกก

แต่จะหยุดมันยังไง บอกให้ใจมันลืมเธอ
สั่งสมองให้คอยควบคุมใจ
แต่จะสั่งการยังไง ก็ฉุดใจไว้ไม่ไหว
เมื่อสมองและหัวใจไม่ยอมเดินไปด้วยกัน

ความผูกและความเคยชิน ต่างกันมั้ย ?

คงจะรู้สึกได้ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ
ฉันเองก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่าบางอย่างมันหายไป
มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้งที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อนที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง

ด้วยความไม่มีสติเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้ายที่มือไม่เป็นอะไร นาฬิกาต่างหากที่พินาศ กระจกร้าว
ฉันถอดมันออกวางไว้ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่ารู้สึกถึงภาพเก่าและวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉันคิดโง่ๆ ว่าภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา
ฉันเลิกผูกนาฬิกา

และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ-เก้ออยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินเกิดขึ้น
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ
จนเวลาผ่านไปนาน

ฉันจึงเริ่มชินกับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย

ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
นาฬิกาเรือนโปรดเรือนนั้นก็กลับมาอยู่บนข้อมือฉันได้เกือบอาทิตย์กว่าแล้ว
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คุ้น

ฉันยังแอบมองนาฬิกาบนข้อมือคนอื่นอยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้งที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง
ฉันนึกถึงใครบางคนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ

ในบางช่วงที่เขาหายหน้าหายเสียงไป
ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้งฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ในวันที่ไม่แข็งแรง

แต่ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ

กับการได้เดินคนเดียว-เดี่ยว-เดี่ยวในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน

หัวใจฉันยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก
คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อเราสูญเสียสิ่งนั้นไป

ฉันมักได้ยินใครๆพูด
แต่ฉันกลับคิดว่าหากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่าเพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น

ฉันไม่อยากเอาเปรียบเขา

หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคยที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ฉันไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความไม่แน่ชัด
ฉันมีคำถามที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า

ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย

บางทีมันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่างหรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จักหัวใจของตัวเองมากขึ้น
กับใครบางคนที่ขาดหายไปจากชีวิต

อาจเป็นเหมือนนาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน.คงจะชิน

ความเคยชินหรอ

จะใหทำยังไงอ่ะ

mz

แต่จะสั่งการยังงัยยย


กะฉุดดดดดดดด





จัยยยไหวไม่ไหวววว



GuonZeii

เสียงอ้อน มากๆๆ

** ยังไงก็ไม่ชิน

** กับการไม่มีเธอ

รับสมัครงานรับส่ง E-mail Part-time/ รายได้ 500 บาท ไม่มีประสบการณ์ก็ทำได้
คุณสมบัติผู้สมัคร
- เพศชาย – หญิง - สามารถใช้งานอินเตอร์เน็ตได้
- มีความรับผิดชอบในการทำงาน / ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา
ลักษณะงาน
- ทางเรามีข้อมูล / ข้อความไว้ให้ และมีเรารายชื่อของลูกค้า
- รายได้อยู่ที่ประมาณ 500 บาท/วัน
- ทางบริษัทจะจ่ายเงินทุกสัปดาห์ หรือ โอนผ่านทางธนาคาร
เอกสารการสมัคร
- สำเนาบัตรประชาชน 1 ใบ - รูปขนาด 1-2 นิ้ว 1 รูป
- สำเนาสมุดบัญชีหน้าแรก 1 ใบ ( ยกเว้น ธกส. )
สนใจติดต่อ ( คุณจิรศักดิ์ ) 084-2061662 , 0873354408 เวลา 10.00 – 21.00 น.
กรุณาจดหมายเลข 51215 มารับเอกสารการสมัคร
อาคาร ไทยภัทรคอมเพล็ก ถ.รัชดาภิเษก แยก.สุทธิสาร กทม.

จาได้หัดร้องกันเนอะ

รู้ฉันก็รู้ มันจบแล้ว แต่ว่ายังฝืนทำใจลืมเธอไม่ลง
เกลียดความอ่อนไหว ที่มันคงยังรบกวนความจำ
ให้ทุกเรื่องยังคงมีเธอเรื่อยมา

ภาพความเคยชินวันเหล่านั้น
มองไปทางไหนฉันก็เจอแต่น้ำตา
อยากที่จะหนีความเป็นจริง
ให้พ้นความทรงจำ ให้ชีวิตฉันเดินต่อไปซักที

แต่จะหยุดมันยังไง บอกให้ใจมันลืมเธอ
สั่งสมองให้คอยควบคุมใจ
แต่จะสั่งการยังไง ก็ฉุดใจไว้ไม่ไหว
เมื่อสมองและหัวใจไม่ยอมเดินไปด้วยกัน

และฉันต้องทำอย่างไร
เมื่อความคุ้นเคยที่เราเคยมี
ยังทำร้ายฉันจนวันนี้ อีกนานไหม
กว่าใจฉันจะเคยชิน กับการไม่มีเธอ

ถึงแม้ฉันฝืนใจแค่ไหน
มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย
เบื่อที่ต้องเห็นภาพเดิมเดิม
พอแล้วความทรงจำ โปรดอย่าทำให้ฉันเจ็บกว่านี้เลย

แต่จะหยุดมันยังไง บอกให้ใจมันลืมเธอ
สั่งสมองให้คอยควบคุมใจ
แต่จะสั่งการยังไง ก็ฉุดใจไว้ไม่ไหว
เมื่อสมองและหัวใจไม่ยอมเดินไปด้วยกัน

และฉันต้องทำอย่างไร
เมื่อความคุ้นเคยที่เราเคยมี
ยังทำร้ายฉันจนวันนี้ อีกนานไหม
กว่าใจฉันจะเคยชิน กับการไม่มีเธอ

และฉันต้องทำอย่างไร
เมื่อความคุ้นเคยที่เราเคยมี
ยังทำร้ายฉันจนวันนี้ อีกนานไหม
กว่าใจฉันจะเคยชิน กับการไม่มีเธอ

อีกนานไหมกว่าใจฉันจะเคยชิน กับการไม่มีเธอ