คิดถึงเพื่อนๆตอนไปเที่ยวไทรโยคเมื่อ25ปีที่แล้ว

ก่อนตะวันลับแนวเหลี่ยมภูผา
หมอกจางตา ฟ้าร่วมกันท้าทาย
ขุนเขาที่ยิ่งใหญ่
ทางเดินห่างลับไกล
บุกเดินไปไม่เคยหวั่น
เขาสูงล้ำค้ำฟ้าตระหง่าน
เหล่าภัยคืนคลานเป็นเงา

ยิ่งสูงยิ่งหนาวยอดเขายังห่าง
อยู่บนทางนึกหวั่นนึกพรั่นความหนาว

เปรียบคนเราเหมือนดั่งขึ้นภูเขา
ฝ่าเอาหมายตัวเราก้าวไกล
สูงๆ ขึ้นไปใครจะอยู่ข้างเรา
กิเลสยุเย้าให้ปีนป่าย

ไร้มิตรแท้ถึงแม้ยิ่งใหญ่
ใหญ่เกินไปไม่มีใครเอา
ยิ่งสูงยิ่งเหงายิ่งห่าง
อยู่บนทางนึกหวั่นนึกพรั่นความหนาว

***ชอบค่ะ***

" ไพเราะ กินใจนักเดินทาง...ผู้ผ่านมา ฯ "

๐ ข้าพเจ้า เดโมนิคัส (2305น.17 เมย.2552)

ชอบมากเลยย

ขอบคุณคร๊าบบบบบบบบบบบบบบบ