30 พฤษภาคม 2551


วันเวลาผันผ่าน.....................

ค่ำคืนล่วงเลยไปอย่างฉุดไม่อยู่ สายลมแห่งฤดูกาลกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มภาคภูมิ

สายฝนแห่งฤดูฝน พัดพาความเยือกเย็น ชุ่มฉ่ำชื่นใจมาสู่ผิวกายอีกครั้ง

สายลมฤดูหนาวมีแต่ความแห้งแล้ง อ้างว้าง ว้าเหว่เดียวดายแต่พาใจให้อบอุ่นลึกๆ

สายลมแห่งฤดูร้อนมักมีกลิ่นแห้งๆ ของใบไม้ที่ต้องแสงแดดอันร้อนแรงเคล้ากันมา

และกลิ่นหอมของกลีบดอกไม้สวยนานายังคงพัดพามากับสายลม

บางกลีบร่วงหล่นโปรยปรายลงสู่พื้นผิวหญ้านุ่มน่านอน ไล้เอื่อยกรุ่นกลิ่นอยู่อย่างนั้น ทำให้ฉันคิดถึงเธอ เมื่อทุกฤดูกาลมาถึง

ไม่เคยจะลืมเธอ แม้ในซักฤดูกาลเดียว

ไม่เคยคิดลืมใบหน้าและรอยยิ้มอันสดใส เมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องต้องมา

แม้ในยามหลับตาลง ก็ยังคงเห็นภาพเราสองคนเดินอยู่เคียงคู่กัน

ชิดใกล้เสียจนเหมือนได้รับลมหายใจอุ่นๆ ของเธอรินรด

แม้ในช่วงหนึ่งที่เราสองคนไม่ได้เดินอยู่ด้วยกันอีกแล้วในท่ามกลางฤดูต่างๆ

แต่เสียงใบไม้ไหวและกลิ่นไอรักที่มีอยู่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอยังไม่ไปไหน

ความรัก ความปรารถนาดี จะแทรกซึม แซกซอนอยู่ในใจ เหมือนสายน้ำที่รินไหลอยู่ทั่วทุกแห่ง

ทุกเมื่อเชื่อวันในขณะที่สายลมแห่งฤดูกาลได้พัดผ่านมาและผ่านไป

แต่สายลมเหล่านั้นจะทำให้ฉันคิดถึงเธอเสมอ และจะคิดถึงด้วยความรักที่มีที่ซึมซับมันเอาไว้ตลอดไป

เพราะเธอคือสายลมรักในทุกฤดูกาลแห่งใจฉัน ที่รัก

....

/Your always Love