แค่เพียงสมมุติว่าหยุดคบกัน
ใจฉัน ก็สั่นเหมือนคนเป็นไข้
ถ้าในความจริงสองเรามีอันห่างไกล
ผลลัพธ์ที่เกิดกับใจก็คงเหมือนตายจากกัน
ด้วยความรักนั้นก้าวผ่านห้องใจ
อ่อน ไหว เผลอใจให้เธอเกินกั้น
ขอบคุณเวลา นำพาเราใกล้ชิดกัน
จากเพื่อนเลื่อนเป็นผูกพัน เพียงก้าวห่างกันวันไหน

*ขาดเธอไม่ได้ หัวใจขอสารภาพ
กดโทรศัพท์ รับช้าก็ยังน้อยใจ
อยู่ใกล้จนชิน ไม่อยากได้ยินคำว่าห่างไกล
ขอร้องอย่าทำร้ายใจ ด้วยการหนีไปห่างกัน
ถ้าสิ่งใดนั้นที่ผ่านพ้นมา
หนักหนา จนเธอไร้ความเชื่อมั่น
เจ็บจนเหลืออด ก็โกรธได้แต่อย่านาน
เพราะใจที่ทรมาน คอยนานจะพาลสิ้นลม