ม ะ ต อ น ใ ก ล้ กั น ฟั ง เ สี ย ง แ ผ่ ว ๆ
ก ร ะ ซิ บ เ บ า ๆ . . ลั๊ ก เ ท อ แ ค่ ไ ห น
ก้ดังถึงหัวใจ .. แต่ดันมิ๊พุดหั้ยฟัง
ม ะ พ อ ที่ ต อ น เ ท อ นั้ ล ม า ห่ า ง
ก ลั บ คิ ด ต ะ โ ก น จ ะ บ อ ก สั๊ ก ค รั้ ง
อ ย่ า ก บ อ ก ดั ง ๆ แ ต่ สุ ด เ สี ย ง ที่ ไ ด้ ฟั ง
คำ ว่ า ลั๊ ก ยั ง เ ย า เ กิ น ดั้ ย ยิ น *

ไม่เคยคิด ไม่แคยจะแคร์ ไม่แยแสที่ใครพูดกันตั้งมากมาย
ว่าสุดท้ายจะเป็นอย่างไร ถ้าหากคิดจะทำอะไรเมื่อสายเกิน
สิ่งที่ควรต้องทำก็ไม่ทำ จะกลับหลังขึ้นมาก็ช้าเกิน
จึงเจ็บช้ำหัวใจ ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ก็ฟังแค่เพลินๆ ไม่สนใจ
แต่วันนี้พอเจอกับตัว จากที่ไม่เคยจะกลัว ก็ซึ้งเลย
ผิดที่ฉันเองที่ไม่เคย ไม่เคยคิดจะแคร์กับคำว่าสายไป
สิ่งที่ควรพูดจา ไม่พูดจา
ปล่อยให้เธอค้างคาในหัวใจ
กว่าจะเผยขึ้นมา มันก็ช้ามากมาย ก็เรากำลังไปคนละทาง
*เมื่อตอนใกล้กัน ฟังเสียงแผ่วๆ กระซิบเบาๆ รักเธอแค่ไหน
ก็ดังถึงหัวใจ แต่ก็ดันไม่พูดให้ฟัง
เมื่อพอที่ตอนเธอนั้นมาห่าง ก็คิดตะโกนจะบอกสักครั้ง
อยากบอกดังๆ แต่สุดเสียงที่ให้ฟัง คำว่ารักยังเบาเกินได้ยิน

อาจแม้ว่าเป็นได้จริง สิ่งที่ขอก็คือให้เธอนั้นย้อนมา
คำที่ฉันไม่พูดไม่จา ต่อจากนี้จะพูดออกมา ไม่ช้าเกิน
สิ่งที่ควรต้องทำ ฉันจะทำ จะคอยย้ำให้ฟังว่ารักเธอ
จะไม่เหมือนที่เป็น ไม่ให้เห็น ให้เจอ
ที่เคยทำให้เธอลาไกล


(*)

(*)
อยากบอกดังๆ แต่สุดเสียงที่ให้ฟัง คำว่ารัก ยังเบาเกิน...ได้ยิน

I like it^^