ขอใช้คำว่าเด็กบ้านนอก เพราะสื่อความหมายได้ดีที่สุด
ถึงคนที่มาจาก "บ้านนอก" ที่มีวิถีชีวิต ความเป็นอยู่
แตกต่างจากกรุงเทพฯ หรือเมืองบางกอกมากมายหลายเท่านัก

จำได้ว่าตอนที่ตัวเองกลายเป็นรุ่นพี่มหาลัย
มีหน้าที่อย่างหนึ่งคือต้องพาน้องสายรหัสไปเลี้ยง เลี้ยงเพื่อให้น้องรู้สึกอบอุ่น
รู้สึกว่ามีคนยินดีต้อนรับเค้าให้มาอยู่ในสถาบันนี้
และพร้อมที่จะเป็นพี่เลี้ยงให้คำปรึกษาเค้าได้ตลอดเวลา

วันหนึ่งพาน้องไปเลี้ยง เพื่อนๆ ก็พาน้องรหัสของตัวเองไปเลี้ยงเหมือนกัน
ตอนนั้นการเลี้ยงบุฟเฟต์เป็นอะไรที่เราคิดว่าสนุกสนานและกินได้เยอะที่สุด คุ้มกับเงินที่เราเสียไป
เรารู้แค่ว่าน้องจะกินอิ่ม และสนุกไปกับเราด้วย
แต่พองานเลี้ยงเลิก เราเดินกลับพร้อมน้อง เห็นน้องซึม และน้องก็ร้องไห้
เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น


คำตอบที่ได้คือ เค้าเสียใจ คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ที่อยู่บ้านนอก
เงิน 199 ที่เราจ่ายเพื่อกินทิ้งกินขว้าง
เศษอาหาร เศษเนื้อ เศษผักที่กองอยู่บนโต๊ะ
ทำให้เขาคิดถึงคนที่บ้าน
ป่านนี้พวกเขาจะกินอะไร จะมีข้าวกินไหม
ถ้าแลกได้ น้องคนนั้นขอเงิน 199 บาทนั้น ให้พ่อแม่จะดีกว่า
อย่างน้อยนั้นคือเงินที่พวกเขาสามารถใช้ประทังชีวิตได้เป็นเดือน

ฟังแล้วอึ้ง
รู้สึกว่าโลกของตัวเองเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น
จริงๆ มีหลายเรื่องที่ทำให้ความคิดของเราเปลี่ยนไป
แต่เรื่องนี้ทำให้รู้สึกว่า สิ่งแวดล้อมที่อยู่รอบตัวเรา โดยเฉพาะวิถีชีวิตที่เราคุ้นชิน
ทำให้เราไม่เคยตั้งคำถาม หรือแม้แต่จะคิดเลยว่า

"ใคร ๆ บนแผ่นดินนี้ เค้าเป็นอยู่ เหมือนเราไหม"

เราไม่จำเป็นต้องอดมื้อกินมื้อเหมือนพวกเขา
ไม่จำเป็นต้องกินน้ำต่างข้าว
เพียงแค่ลองย้อนมองดูตัวเอง
ส่วนที่เกิน ที่เหลือจากที่จำเป็น
เหลือจากที่จะทำให้ชีวิตตัวเองมีความสุขตามที่ควรจะเป็นได้นั้น
คุณเอาไปทำอะไร มีทางที่จะใช้มันให้เกิดประโยชน์ และน่าชื่นชมมากกว่านี้ไหม

ไม่ได้ตั้งคำถาม ไม่ได้ชักจูง
แค่อยากให้คุณ "คิด" บ้าง แค่นั้นเอง