หนาวแล้วหนาวเล่า...


ที่ผมได้ประคองและปกป้องหัวใจของตัวเอง

ไม่ให้ลมแห่งความเหงาและเดียวดายมันบาดหัวใจมากจนเกินไป

ประคองมันด้วยมือของตัวเอง

ประคองมันจนชาชิน

ประคองมัน...พร้อมกับปฎิเสธหลายๆมือ

มืออุ่นๆและหวังดีที่จะช่วยผมประคองมัน


"ผมเปล่าถึอตัวนะ"

ก็แค่กลัว...กลัวว่าหากมือผู้อุ่นๆนั้นถอนกลับไป


"แล้วผมจะประคองหัวใจของผมต่อด้วยตัวเองไหวรึเปล่า??"


ผ่านมาจนถึงปีนี้...

มือชาๆคู่เดิมก็ยังปกป้องลมหนาวให้หัวใจของตัวเอง


มือมันบอกหัวใจของมันเสมอว่า...


"ไม่เป็นไรหรอกนะ เราจะปกป้องเธอเอง"


หัวใจได้แต่ยิ้ม...ไม่ตอบอะไร

แต่ลึกๆในหัวใจก็หวัง

หวังอยากจะมีมืออุ่นๆ

มาช่วยแบ่งภาระให้มือชาๆที่คุ้นเคยปกป้องใจตัวเองอย่างเดียวดายอยู่ตลอด


และหัวใจก็รู้ดีว่า


"มันอาจจะตกลงบนพื้น หากว่ามืออุ่นๆนั้นถอนจากไป"