มันมาอีกแล้ว
มันมาแนวนี้
มันมาเรื่อยเรื่อย
มันมาแบบไม่เมื่อย
แนวนี้เราไม่อยาก
แต่มันชักจะมามาก
แล้วก็็คงจะห้ามยาก
คราวนี้ทำใจลำบาก
ใครจะอยากให้เป็นแบบนั้น
แต่มันอาจจะเป็นอย่างนั้น
หรือไม่อาจจะเป็นแบบนั้น
แค่บางคราวอาจดูเหมือนกัน
เราจะลองดูสักวัน
ความสงสัยจะหมดไปพลัน
ก่อนจะช้าไปไม่ทัน
ก่อนบทเพลงจะเงียบงัน
มะเร็งในใจชั้นเต้นแบบนี้...
วุ่นวายรายสองเดือน
แต่ถ้าพูดถึงสองเดือน
ต้องยกให้เดือนมีนาคมกะเมษายน
เป็นความรู้สึกที่ดีมากจริงๆ
แล้วก็สองวันนั้นด้วย
คลาสสิค
แต่ตอนนี้
เราคงว้าวุ่นมากเกินไป
ทั้งหมดนี้เกิดจากความไม่มั่นใจ
และความไม่กล้าที่จะมั่นใจ
เป็นนิสัยส่วนตัวที่ไม่ชอบทึกทักเอาเอง
รอจนกว่าจะมีพยานและหลักฐานเพรียบพร้อม
แต่ก็เป็นข้อเสีย
เพราะมักรอเวลาจนหลายครั้งหลักฐานที่ว่านั่น
ถูกทำลายลงไปหรือร่อยหรอลงทุกขณะ
เพราะความเอื่อยเฉื่อยของเรา
หรือความนิ่งของเรา
ทั้งที่ข้างในมันสุดจะโครมคราม
หรืออะไรก็ตาม
ก็ได้แต่บ่นเพ้อเจ้อ
แล้วเมื่อไหร่วะเนี่ยที่มันจะมี
่ชีวิตเราจะเต็มไปด้วยคำถามอย่างนี้ต่อไปไม่ได้
เพราะมันจะทำให้เราไม่รู้ทิศทาง
จะหยิบกีตาร์มาเล่น
แล้วรู้สึกมือไม่มีเรี่ยวแรงแบบนี้
คงทนไม่ได้
ก็แล้วทำไมไม่มีแรง
อันนี้คงเป็นความวิตกจริตส่วนตัว
แค่มีสิ่งเล็กน้อยมากระทบ
ต่อมความมืดดำมันก็พลุกพล่าน
อยากจะเรียกว่าอารมณ์ศิลปิน
แต่เราไม่ได้เป็นศิลปินนี่นา
แล้วจะบ่นทำไมเนี่ย
มีความสุขรึเปล่า
มีครับพี่
ก็ผมมันคนคิดแง่บวกเสมอ
ถ้าพี่ไม่เชื่อพี่ก็ไปฟังเพลงผมดูสิ
บวกจนจะอ้วกแล้ว
งั้นก็ดี
อย่าบ้าให้มันมากนัก
ไม่เคยเห็นเอ็งเป็นแบบนี้มาก่อนเลย
มันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆซักหน่อย
ทำต่อไป สู้ต่อไป ไอ้แมงมุม!
^_____________________^V
(คำโฆษณา)
ภาระที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมแรงบันดาลใจที่ใหญ่ยิ่ง...จริงๆ
.
.
.
แด่หัวใจกับความฝัน
ดนตรีคือความฝัน...หัวใจฉันคือเธอ
***เนื่องจากที่ตรงนี้น่าจะเป็นบล็อกที่ปลอดคนที่สุด
จึงเหมาะเป็นอย่างยิ่งที่จะมีไว้โพสท์้บ่นบ้าคาราเกะ ^^
