....เช้าแล้ว... นิวยอร์ค นิวยอร์ค แบบว่าละเมออ่ะ เกินไปป่าว 555 “เฮ้ย!!ตื่นๆ เช้าแล้วนะเว้ย” ไม่ได้บอกใครหรอก บอกตัวเอง 555 บอกอาจง(พี่เดียม)ด้วย
แล้วผมก็ค่อยๆ นำร่างไร้วิญญาญ..ล่องลอย ฟีวว..ไปเข้าห้องน้ำ... กะว่าจะนั่งตั้งสติตรงชักโครกสักแปป(แบบว่าตายังเปิดไม่สุดอ่ะ) โป๊ะเช๊ะ!! แมร่ง..สะดุ้งโหยงขึ้นมาทันทีเลยกู
พระเจ้าจอร์จ!!มันยอดมาก เอ้ย!! มันเย็นมาก..ชักโครกหรือน้ำแข็งวะเนี่ย!! เย็นได้ใจเอี้ยๆ เข้าใจป่ะว่าชักโครกมันจะมีขอบ ก็คือตรงที่เรานั่งทำกิจอยุ่นั่นแหละ แมร่ง..โคตะระเย็น!! เชี้ยเอ๊ย...กูคิดจิตนาการไปอีกละว่า..ถ้ากูจะถ่ายกูจะทำยังไงละทีนี้ มันจะเย็นไปถึงหนาย กูต้องเอาไฟแช็คมาเผาให้มันอุ่นก่อนใช่ไหมคร้าบบพี่น้องคร้าบบ เฮ้อ..สุดๆ พอกันทีห้องน้ำสยิวกิ้วว~~ เสร็จละก็แต่งตัวให้มันดูดีนิดนึง 555 ไม่มีแล้วอ่ะไอ้ที่ดูดีเนี่ย..555 กูจะเอาตรงไหนมาดูดีวะเนี่ยย แมร่ง...กางเกงสองตัวเสื้อสามตัวหยั่งงี้ เห็นแต่หัวอ่ะ..555 แต่ก็อุ่นดี พร้อมที่จะลุยแล้วครับ..รอ
รอเวลา “เสร็จยังเนี่ย” เสียงใครหว่า ค่อยๆหัวหน้าไปตามเสียง อ้าวว!!....ป้าๆพูดแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย จะไปด้วยเหรอเนี่ย... โอ้..พระเจ้าช่วย!! แล้วมันจะสนุกมั้ยเนี่ย(ตอนแรกกะว่าจะไปกันสองคนพี่น้อง เวลาจะทำอะไรมันจะได้สะดวก ก็วัยรุ่นอ่ะ เข้าใจป่ะ วันรุ่นเซ้งนิสสสนึง) เปลี่ยนแผนด่วน

*ไปกัน4คนคับ..มี ลุงตึ๋ง ป้าอ้อย พี่เดียม(อาจง ไอ้อ้วน ไอ้หมู) แล้วก็ผมเอง(อัง)

คิด..คิด..คิด..โอ้!!!..คิดได้ละ..ไปด้วยกันแล้วไปแยกกันที่โน่น 555(แผนนี้ใช้ได้) เฮ้ย!! ไม่ดีวะ ถ้าแยกกันไปสองคนแล้วถ้าเกิดต้องจ่ายอะไร ค่าน้ำ ค่าข้าว
ค่าเดินทาง อาจงมันอาจจะไม่จ่ายให้เรา.. เราต้องคิดให้ดีๆ ถูกละ!!ไปกับป้าไม่ต้องแยกดีกว่า 555 ใช้สโลแกนนี้ได้เลย “เที่ยวทั้งวันตังค์อาจอยู่ครบ 555”(ต้องมีจ่ายบ้างล่ะ) ออกเดินทางโดยป้าอิน ป้าจะไปส่งที่สถานีรถไฟเพื่อที่จะนั่งเข้าไปในนิวยอร์ค ถึงละสถานีรถไฟ ป้าอินอวยพรให้โชคดี “คับป้าได้เลย” (พูดในใจนะ..อิอิ)เอาละเดินกันไปซื้อตั๋วๆๆ อาจงใจดีจ่ายให้ 555 (ถ้าอยู่กันสองคนมันคงรีดไถ่เราแน่นอน แผนนี้ถูก) ไปลุยกันได้เลย..ขึ้นรถละ หาที่นั่งกันให้ดีนะ นั่งตรงก็นั่งก็นั่งไป..ก็อยากนั่งกับทุกคนแหละ สุดท้ายก็ต้องแยกกัน ลุงกับป้านั่งอีกที่ ผมกับพี่เดียมก็นั่งที่เดียวกัน เอ๊ะ!!ตอนกำลังจะนั่งเหมือนจะเห็นใครคุ้นๆนะ อืม..น่าจะเป็นสาวไทยสองคนนะ นั่งหลังผมนี่เองมั้ง ไอ้เราก็ไม่แน่ใจ เอ๊...ลังเลอยู่พักนึง..สุดท้ายก็เข้าไปทักเขา ก็ไม่มีอะไรทักทายกันธรรมดาเท่านั้นเอง รถไฟเริ่มชะลอตัว แล้วก็เบรก..จึก..(เสียงเบรกสุดยอดป่ะ) ก้าวเท้าออกมา..เราอยู่ที่ด้านล่างขอสถานี penn station(ใช่ป่ะวะ..ใช่แล้วแหละ)คนเต็มไปหมดเลยอ่ะ..เดินกันยังกับฝูงมด..

เดินเล่นอยู่ตรงนี้สักพัก..ที่จริงก็ไม่ได้ตั้งใจเดินเล่นหรอก ไม่รู้จะไปทางไหนมากกว่า..555 ไปหยิบมงหยบแม็บ 555 แค่ข้างล่างตรงนี้กูยังจะหลงเลย 555 เอาละ..เข้าที่เข้าทางละ เดิน..เดิน..เห็นทางขึ้นสู่สวรรค์ละ.. ขึ้นไปข้างบนก็จะออกจากสถานีละ..จะได้เห็นมหานครนี้สักที ก้าวสุดท้ายของบรรได....แล้วก็เดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว.......ถึงแล้ว............
......ว้าวว.........

สวัสดีครับ..มันเป็นคำว่า “สวัสดีครับ” มันเป็นคำแรกของผมเลยนะสำหรับที่นี่ แบบว่าประวัติศาสตร์ต้องจารึกไว้ในโลกเลยทีเดียว...เวอร์ไปป่าวเนี่ย...ป้าอินคงไม่ค่อยได้ยินคำทักทายแบบไทยๆมานานแล้วมั้ง...(พูดยังกับป้าหูหนวกซะงั้น) แต่ป้ามีลูกสาวอยู่นิ(ชื่อพี่ เหมียว คับ)...ก็คงพูดกันอยู่บ้างแหละ..เป็นสาวไทยด้วย...แต่แก่กว่าผมนะซึ่งกำลังจะแต่งงานกับหนุ่มที่นี่แล้วด้วย... ป้าอิน ป้าอ้อยกับลุงกำลังยืนคุยกันแบบหนาวๆ กันอยู่ คุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาคนมีอายุเค้าคุยกันอ่ะ อิอิ หนาวก็หนาวคุยกันยังกับอยู่ที่บ้าน(ที่ไทยเนาะ) คุยกันพอหอมมมมม.......ปากหอมคอ จนกูจะเริ่มสั่นแล้วววว........เก็บของใส่โปงหลัง...

ทีนี้ก็ขึ้นรถบ้างละกัน..โดยมีโจรมุมตึก..เอ้ย!! พี่อินเดียเพื่อนป้าอินเป็นคนขับ(ในใจผมแบบว่ารีบๆเถอะ อยากท่องโลกกว้างแล้วอ่ะ) นั่งในรถยังเมาท์กันอีก..เอาเข้าไป..รอถึงบ้านก่อนไม่ได้เหรอ อืม..ไม่ว่ากันตามประสาคนไม่เจอกันนาน ผมก็เริ่มแบบว่าใกล้..ใกล้..ใกล้..จะ..หลับ.. ตื่นมาก็ถึงบ้านแล้วอ่ะ(บ้านอยู่ใกล้สนามบิน..หรือว่ากูหลับมาวะ ยัง..งงๆอยู่) บ้านป้าอินออกมาจากในตัวเมืองไปก็ประมาณ 30 นาทีได้มั้ง ถึงบ้านแล้ว(ผู้มีอายุยังคุยกันอีกอ่ะ)....เก็บขงเก็บของเข้าบ้าน ตกเย็นมา... “ป้า..กินไรคับ”ผมถาม ป้าตอบว่า “อยากกินน้ำพริกอ่อง” ผมแบบว่าอะไรนะ น้ำพริกอ่องแล้วใครจะทำวะเนี่ย ว่าแล้วก็....เดี๋ยวไปซื้อของกัน ไปซื้อของกินเข้าบ้านอ่ะคับ ก่อนไปซื้อของ..เราออกไปรับพี่เดียมก่อนที่สนามบินอีกที่นึง ตอนไปถึงมันนั่งคุยอยู่กับใครก็ไม่รู้ ดูแล้วน่าจะเป็นพี่ดำหรือว่าจะเป็นเพื่อนใหม่มัน

ต่อจากนี้ก็ไปซื้อของกันคับ...คนอื่นเดินเลือกซื้ออะไรกันก็ไม่รู้..ผมก็เดินเล่นกับพี่เดียมอยู่พักนึง...แล้วเราเดินมาถึงที่ๆนึงเราก็หยุดกัน...แบบว่าออโต้อ่ะ..หยุดชงักเลยนะ...ได้แล้วของที่ทุกคนต้องการ...ส่วนเราก็ได้ในสิ่งที่เราต้องการเช่นกัน..ผมกับพี่เดียมช่วยกันคนละไม้คนละมือ...ยกวางให้พี่แคชเชียร์เขาจัดการ...ทุกคนเห็นแล้วก็ยิ้มหวานๆใส่เรา...เราก็ยิ้มตอบหวานๆเช่นกัน...เพราะไอ้ที่หิ้วมานั้นมันเป็นเบียร์อ่ะคับ!!!....หิ้วมาคนละแพ็กคับ..รวมกันเป็น 12 ขวด..แล้วก็ไม่มีอะไรแล้วคับกลับบ้านทำกับข้าวกัน..ถึงบ้านแล้ววว....จะได้กินข้าวแล้วโว้ย...แล้วใครจะทำละ...และแล้วก็....มีอะไรเกิดขึ้น!!.มองซ้าย...มองขวา...ทุกคนพูดเสียงเดียวกันว่า..อังนั่นแหละ!!เหมาะสมสุดแล้ว..ชมหรือว่าหลอกใช้กันเนี่ย..โอเคได้ไม่ใช่ปัญหา..

เสร็จแล้วคร้าบ!!!!..เตรียมช้อน-ซ่อม กะจะกินแล้วคับ....ชะแวปป..หันไปเห็นแคบหมู...อะเหอ..มันคือแคบหมูจริงๆ(ต้องทำเสียงหล่อด้วยนะ) เป็นโหลเบอเริ่มเลยอ่ะ ก็นั่งคุยกัน กินข้าวไป พูดคุยกันไป..ผมก็กินอย่างเดียว.. ของกินเต็มบ้านเลยอ่ะ...ดื่มกันนิดหน่อยคับ....แล้วออกไปเดินเล่นกับพี่เดียมมานิดนึง...........จากนั้นก็อาบน้ำจะนอนแล้วครับ คิดในใจว่า.."พรุ่งนี้กูจะไปไหนดี"...ฝันดีนะทุกคน

New York1
นี่ไม่ใช่เมืองหลวงของที่นี่ แต่มันกับคล้ายเมืองหลวงของโลก ใครจะเชื่อเหมือนผมบ้างว่านี้คือเมืองหลวงของโลกบ้าง
..แต่ผมคนหนึ่งที่เชื่อ ที่นี่รวมเอาคนทุกเชื้อชาติมาไว้ในเมืองนี้ มันอาจจะไม่มีทุกชาติ
แต่ผมว่าก็เกือบทุกชาติล่ะวะ (ขออภัยถ้ามีคำที่ไม่พึ่งประสงค์ แต่มันเพิ่มรสชาติให้เข้าใจยิ่งขึ้นได้ เช่น มึง, กู ฯลฯ)

ก้าวแรกเมื่อพบสบตาก็เจอหน้าเธอ JFK สนามบินแรกที่มาถึง ผมมีคำเอ่ยในใจสำหรับตัวเองก่อนเลยว่า “ถึงแล้วเหรอวะ!!!” เครื่องโบอิ้งกำลังวนอ้อมเพื่อหาที่ลงจอด ส่วนผมก็นั่งเกาะหน้าต่างดู แล้วเครื่องก็กำลังจะลงจริงๆ(แบบว่าดีใจอ่ะ) ประมาณว่า..นะ ผมลอยอยู่บนท้องฟ้ามาประมาณ 17 ชั่วโมงอะนะ ข้ามน้ำ ข้ามทะเลมาอ่ะ เข้าใจไหมอ่ะว่าผมจะเป็นง่อยอยู่แล้ว 17 ชั่วโมงบนเครื่องผมทำอะไรไปหมดแล้วอ่ะ ไม่ว่าจะดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกมส์ กินๆนอนๆ หรือจะเดินไปเดินมาราวกับว่าเป็นยามดูแลความเรีบยร้อยบนเครื่องซะงั้น ถ้ามีของบนเครื่องหาย เค้าคงคิดว่าผมเนี่ยแหละน่าสงสัยสุดแล้วล่ะ
...และแล้วความรู้สึกของตัวเราทุกคนบนเครื่องก็ได้รับความรู้สึกที่ว่ามีอะไรสักอย่างเกิดขึ้น มันคือ...ล้อแตะพื้นแล้ว

จากนั้นก็เก็บของกันใหญ่เลย ส่วนผมก็มีกระเป๋าสะพายข้างหนึ่งใบเดินตามตูดเขาไปนั่นเอง เดินเพลินจนมาถึงด่านตรวจแล้ว (ตม.) มีหลายคนนะเนี่ย แต่ผมเจอพี่มืดตรวจคิดในใจอีกแล้วว่า “มันจะให้กูผ่านไปมั้ยน้า...” เอ๊ะ!!!....ผิดคาดมันไม่เรื่องมากแฮะ! ..หรือว่ามันนึกว่าผมเป็นคนบ้านเดียวสีผิวเดียวกับมันวะ (ประมาณว่ากูดำมึงดำเพื่อนกันไปได้...) ลงเครื่องเอากระเป๋าพร้อมลุยแล้วครับ ..ร้องตะโกนว่า สู้โว๊ย!!!!!!(ร้องในใจนะ...เกิดแหกปากมาจริงๆละก็อาจจะได้ไปนั่งคุยกับพี่เค้าอีกรอบแน่) เดินมาสักแป๊ปก็เจอป้าอินแล้ว .ทักทายกันพอหอมปากหอมคอก็ออกจากตัวอาคาร ส่วนในใจบอกกับตัวเองอีกว่า ทำไมมันหนาวจังวะ.. ป้าอินคือผู้อำนวยการ การเดินทางในนิวยอร์คของเราครับ ป้าอินมารับเรากับใครไม่รู้เป็นคนอินสะระเดีย (อินเดีย) ตัวใหญ่เหมือนโจรมุมตึกมากกว่าครับ!!!