ลมหนาวแล่นมาถึงโลกด้านเหนือ
หนาวเนื้อหนาวใจหนาวแดด
ใบไม้พร้อมใจเปลี่ยนเป็นสีแสด
กวัดไกวตามสายลมหนาวที่พัดมา
ใครหนอเออผูกใบไม้หลายสีสรรพ์
แขวนอยู่รวมๆกันบนเพดานฟ้า
ใบไม้สั่นหวั่นไหวยามลมหนาวพา
เหมือนกระดิ่งปลายชายคาต้องลมไกว
เสียงกระดิ่งดังกริ๋งกรุ๋งอ่อนหวาน
ส่งผ่านแทรกสายลมไปไหนไหน
กระดิ่งใบไม้ไร้ซึ่งเสียงใดใด
แค่สั่นไหวแล้วหลุดไปยามต้องลม
ฉันอยากได้ยินความคิดของใบไม้
แต่ละใบมีเรื่องใดแอบซ่อนไว้
ก่อนใบไม้จะหลุดร่วงจากต้นไป
เพราะลมหนาวมาท้วงทวงสัญญา
มีเรื่องเล่าให้ฉ้นฟังบ้างไหม
ไว้ใจฉันมากพอหรือเปล่านะ
ฉันเฝ้ามองใบไม้ผ่านกาลเวลา
จากปุ่มตาแล้วเติบใหญ่จนปลายทาง
ถ้าได้ฟังเรื่องเล่าของใบไม้
ฉันคงอุ่นใจไม่อ้างว้าง
เมื่อไม่ได้ยินอะไรสักอย่าง
เหมือนฉันวางใจลงผิดที่ทาง
ไม่ได้บังคับหรือขอร้อง
ไม่ใช่เรื่องต้องทำหรือคาดหวัง
แต่เป็นเหมือนบางสิ่งบางอย่าง
ให้รู้สึกว่าเราได้เดินบนเส้นทางเดียวกัน
ใบไม้ไหวไร้ซึ่งเสียง
จะมีเพียงก็เสียงลมต้องใบไม้
เสียงกระดิ่งกรุ๋งกริ๋งให้เอมใจ
เรื่องเล่าใบไม้ไหวคงไม่มี
