แม่พระธรณีกรรแสงทุกแหล่งหล้า
บนนภาฟ้าร่ำไห้คล้ายโศกศัลย์
สายใจเจ้าพระยาสะอื้นสุดจาบัลย์
ลมเงียบงันสังเวยเศร้าหนาวดวงใจ
พสุธาไทแตกร้าวในคราวนี้
สามัคคีมีเพียงฝันฤาไฉน
ลืมคำสอนพ่อหลวงเฝ้าห่วงใย
นี่หรือใจศรัทธารักเทิดภักดี
พระอ่อนล้าเททุ่มใจแด่ไทยผอง
พระเสโทหยาดนองทุกถิ่นที่
ด้วยน้ำพระทัยเมตตามหาบารมี
ในวันนี้ราวธารโศกโลกมืดดำ
แม่พระธรณีรอพิโรธ
ฟ้าลงโทษพร้อมพลีระรินร่ำ
พายุกล้ารอถาโถมให้จดจำ
ไฟกระหน่ำโหมลุกรับสายเลือดนอง
สายน้ำตาชะโลมหล้าละหลั่งริน
มิสิ้นสอนใจไทผอง
ให้รู้รักษ์สามัคคีปรองดอง
อย่าครองเพียงแค้นแน่นทรวง
บทเรียนเวียนวนซ้ำซาก
เพียงฝากโศกนาฏกรรมใหญ่หลวง
คืนผันวันผ่านลาล่วง
ฟ้าดินทวงถามเจ้าต้องการสิ่งใดกัน
บ้านพี่เมืองน้องปองรัก
ทายทักเยี่ยมเยือนสร้างสรร
ปันพลีพึ่งพิงแบ่งปัน
อยู่กันสงบสุขนานมา
ชักศึกเข้าบ้านประหัตประหาร
คิดการณ์สิ่งใดเล่าหนา
เซ่นสังเวยวิปโยคโศกน้ำตา
สิ้นปัญญาสิ้นชาติวิปลาสมนุษย์....!
พระพิรุณกำลังรินสายหนักหน่วง
ราวสอนสัจจธรรมไทยทั้งชาติ
อย่าสิ้นคิด สิ้นชาติ ขาดปัญญา
ดั่งหยาดน้ำตาพลี....แด่แผ่นดิน..!
